assidue

assĭdŭē (ads-), adv., v. 2. assiduus fin.

assiduē (adsiduē), Adv. m. Superl. (assiduus), beständig, fortwährend, wiederholt, unablässig, ohne Unterlaß, voces, quas audio ass., Cic.: quibus (litteris) assidue utor, Cic.: gallos gallinaceos sic ass. canere coepisse, ut nihil intermitterent, Cic. – assiduissime mecum fuit Dionysius Magnes, Cic. Brut. 316: salientes assiduissime interdiu et noctu, SC. b. Frontin. aqu. 104.

assidue [CL] , assiduously, persistently, constantly. quos magus assidue strofosus misit ad almam Aldh. VirgV 1859; mulier ista ‥ curiam ~e sequebatur Gir. TH II 20; 1251 W. de D. cum nullo est ~e, set aliquando huc aliquando illuc SelPlForest 102.

assidue . adv. s. et, v. assiduus
See an image

adsiduē (ass-) adv.with sup.

• adsiduus, continually, constantly, uninterruptedly: ubi sum adsidue, T.: canere: venire, V.: voces audire: adsiduissime mecum fuit.