assiduo
assĭdŭō (ads-), adv., v. 2. assiduus fin.
assĭdŭo (ads-), āre, v. a. [2. assiduus],
- to apply constantly: filio flagella, Vulg. Eccli. 30, 1.
1. assiduō (adsiduō), Adv. (assiduus) = assidue, Plaut. cist. 185; mil. 50; most. 976; truc. 422. Lucil. sat. 5, 23. Plin. 26, 16. Apul. met. 9, 15.
2. assiduo (adsiduo), ātus, āre (assiduus), fleißig anwenden, fleißig beibringen, assiduat illi flagella, Vulg. Sirach 30, 1: antidotum ita morbis occurit, ut assiduatum omnes depellat, Ps. Augustin. serm. 64 extr.
assiduo . adv. et, v. assiduus
See an image
See an image