O
O, o, the fourteenth letter of the Latin alphabet, corresponding to the Gr. ο and ω. The Latin language possessed both the sound and the sign from the earliest times; whereas the Etruscan language never possessed the
- o, and the Umbrian seems not to have received it as an alphabetical character till a later period. The oldest monuments of the Latin tongue frequently employ o where the classic language has u. So on the Column. Rostr. MACESTRATOS (acc. plur.), EXFOCIONT, CONSOL, PRIMOS (nom. sing.), CAPTOM; in the epitaphs of the Scipios, HONC OINO, COSENTIONT, DVONORO OPTVMO VIRO (bonorum optumum virum); in the S. C. de Bacch. IN OQVOLTOD al. And even in the later inscrr. and MSS., we sometimes find o for u: POPLICO, POPOLVM, TABOLEIS, in the Tab. Bantina: FACIONDAM DEDERONT, Inscr. Orell. 1585: MONDO, HOC TOMOLO, ib. 4858: fondus, fornacatibus, solitodo, etc., in good MSS. (v. Freund, Cic. Mil. p. 18). And, on the contrary, u for o in the old forms, fruns, funtes, for frons, fontes, v. h. vv.: RVBVSTIS for robustis, in the Cenot. Pisan.; v. Inscr. Orell. 642: NVMENCLATOR, Inscr. Grut. 630, 5: CONSVBRINVS, ib. 1107, 1: SACERDVS, ib. 34, 5: VNV LOCV, ib. 840, 1. O appears in class. Lat. particularly in connection with qu and v: quom, avos. This interchange of o and u seems to have been effected rather by dialectical and local than by organic and historical causes; just as in the modern Italian dialects a preference is shown on the one hand for o and on the other for u, and in one and the same dialect the Latin o has passed over into u and the u into o. —On the commutation of o and e, see the letter E.—We have o for au in Clodius, plodo, plostrum, sodes, etc. (also in polulum for paululum, Cato R. R. 10, 2).— O inserted in the archaic forms: Patricoles, Hercoles, v. Ritschl ap. Rhein. Mus. 8, p. 475 sq., and 9, p. 480. As an abbreviation, O. stands for omnis and optimus: I. O. M., Jovi Optimo Maximo: O. E. B. Q. C., ossa ejus bene quiescant condita, Inscr. Orell. 4489; cf.: O. I. B. Q., ossa illius bene quiescant, ib. 4483; 4490: O. N. F., omnium nomine faciundae, ib. 4415: O. T. B. Q., ossa tua bene quiescant: O. V., optimo viro, ib. 4135; also: optimi viri, ib. 5037.
1. O, o, vierzehnter Buchstabe des lat. Alphabets, entsprechend den beiden griechischen O (O, Ω). – In der zum Teil altertümlichen Schreib- u. Sprechweise für e, wie vorsus st. versus; für u, wie antiquom st. antiquum. – Als Abkürzung für optimus, omnis u. dgl. in ihren verschiedenen Kasus.
e quibus [litteris ] quinque vocales appellantur, A, E, I, O, U
i littera inter dentes, o littera inter labia
‘fedus’ quod est deformis, per E solam scribendum; ‘foedus’ quod est pactum per OE diphthongon
o brevis, o,O , lxx
nam habent unum O breve quod vocant O micron hoc est O parvum, et aliud O longum quod vocant O mega id est O magnum
porro Η et Ω hoc a nostris E et O differunt quod semper longae sunt
o longa, o, Ω, dccc
alpha manet semperque fuit fons, finis et est ω
alpha, caput, finisque simul vocitatur, et est oo(
si R addatur tercia pars sui, fit O cum P faciens tonum. ‥ si O duplicetur, fit G
ogehyr
o patres, populus, Romanae gloria gentis
‘owz’, inquit, ‘anima mea’
o altissimam sensus caliginem! o desperabilem ‥ mentis hebetudinem
o medicinam omnibus consulentem
o rem pudendam
fateor, o beatissime antistes, me dudum decrevisse
o Bassine bone, Spirensis gloria plebis
o inclite juvenis venturique evi inscius
o Judee impie, invide, quid glorie Dei invides?
o mirabile quoddam dixisse eum opprobrium hominum, cum omnis mundi opprobria deleverit
spes miseris et certa salus, o semper aveto
hoc symmista Dei teneat altare Johannes / Matheus o meritis ornet et ipse suis
o quanta ecclesiae matri laetitia ‥ foret! o quam profusus spei caelestis fomes ‥ inardesceret!
o quam dura necis graviter tormenta luebant!
o quam grandi distantia divisit Deus inter lucem et tenebras
o quales reges potentes ‥ ibi stabunt ante thronum, cum magno fletu gementes
o si ex corde intelligas quae praecepta legis sunt
o quando optandi veniat mihi tempus amoris / quando erit illa dies ‥
o si daretur mihi vel modica requies
o, utinam resipiscat gens illa indomabilis et condoleat proprio sanguini
reverende domine, o si stemus et perseveremus invicem in amicicia vera et non ficta
hinc igitur sunt adverbiorum viij species speciales, ut interrogandi, dubitandi, admirandi, respondendi, affirmandi, negandi, confirmandi, jurandi, ut forsan, o, cur, heu, non, certe, edepol
dicendum quod per hujusmodi adverbium o simul cum nominativo exercetur actus vocandi
ibi pausavit faciens festum de ‘O Sapientia’
abbas ‘O Sapientia’ ad vesperas incipiet
abbas, quociens fuerit ad vesperas vel laudes, incipiet antiphonam super ‘Magnificat’ et ‘Benedictus’, exceptis antiphonis vij ultimis per O incipientibus ante Natale, quas solent obedienciarii, ut sunt seniores, gradatim incipere vel cantores
abbas ‥ non tenetur vesperis aut vigiliis interesse, nisi ‥ quando presens erit ad vesperas, quando antiphona ‘O Sapiencia’ debet inchoari, pro eo quod ipsemet solet eam semper inchoare
in omni duplici festo idem cantor et socii sui, viz. qui faciunt O, ad secundam collacionem sedere debent
percipit proventus molendini ‥ et facit inde O Rex gentium
debet invenire O Radix et sapores in coquina
lib’ suppriori pro O et Olla juxta disposicionem conventus
in O Emmanuel xxiiij s. ij d.
O
as a symbol.
In Greek.—
Ο=ὀβολός. ΟΟ=2 ὀβολοί, etc.
As a numeral, ο=15 (old system) or 70 (οʹ), ͵ο= 70,000.
In Latin.—
O=optio, horae, ovum, obiit.
O˙B˙Q˙T=ossa bene quiescant tibi.
O˙C=opus constat.
O˙C˙S=ob cives servatos.
O˙H˙F=omnibus honoribus functus.
O˙M=ob memoriam.
O˙M˙C˙P˙F˙V˙C˙C˙T=oppidum municipium colonia praefectura forum vicus conciliabulum castellum territorium.
O˙N˙F=omnium nomine faciundum.
O˙O˙D=ornatus ornamentis decurionalibus.
O˙S=ossa sita.
O˙S˙T˙T˙L=opto sit tibi terra levis.
O˙T(V)˙B˙C(Q)=ossa tibi (volo), bene cubent (quiescant).
O˙V=oro vos, ornatus vir.
O˙V˙F˙D˙R˙P˙O˙V˙F=oro vos faciatis, dignum re publica, oro vos faciatis.