obaemulor
ŏb-aemŭlor, 1,
- v. dep. n. (lit. to excite to jealousy against, i. e.), to stir up, irritate, provoke (eccl. Lat.): illi obaemulati sunt me in non Deo, Tert. adv. Marc. 4, 31 (a translation of Deut. 32, 21).
ob-aemulor, ārī, gegen etw. Eifer erwecken, d.i. reizen, aufbringen, erzürnen, Tert. adv. Marc. 4, 31.
ŏbæmŭlor, ārī, tr., provoquer, irriter : Tert. Marc. 4, 31.