Pergama
Pergama, the citadel of Troy, Troy
Frieze-Dennison Vergil
Pergama , ōrum, n., Pergamum, ī, n., and Pergamus (-os), ī, f.: 1. The citadel or walls of Troy, 3.87; Troy, 4.344, et al. 2. The Trojan citadel of Helenus in Epirus, 3.336.
Pergăma, ōrum, or Pergămum (Pergămon), i, n., = Πέργαμα or Πέργαμον,
- the citadel of Troy, poet. for Troy: Pergama, Liv. Andron. ap. Non. 512, 32 (Trag. Rel. v. 2 Rib.); Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Trag. v. 98 Vahl.); Lucr. 1, 476; Verg. A. 1, 651; 2, 177; 571; Ov. M. 12, 445; 591; 13, 169 et saep.: Pergamo, Enn. ap. Cic. Div. 1, 21, 42; Pac. ap. Non. 280, 27: Pergamum (acc.), Poët. ap. Auct. Her. 2, 26, 42; Plaut. Bacch. 4, 9, 2 (926); (nom.) Sen. Agam. 419; id. Troad. 14: Pergamon, Auct. Aetn. 18.—
- B Lavinia Pergama, i. e. Lavinium, Sil. 13, 64.— Hence,
- II Pergămĕus, a, um, adj., Trojan (poet.): arces, Verg. A. 3, 110: gens, id. ib. 6, 63: Lar, id. ib. 5, 744: vates, i.e. Cassandra, Prop. 4 (5), 1, 51.—
- 2 Transf., Roman (on account of the descent of the Romans from the Trojans): sanguis, Sil. 1, 47.
Pergăma, (11) ōrum, n. (Πέργαμα) Sen. Ag. 206 (-mum, ī, n. , Sen. Ag. 421 ; -mus, ī, f. , Stat. S. 1, 4, 100 ; -mos, f. Stat. S. 3, 4, 68 ) ¶ 1 Pergame [forteresse de Troie, et par ext., Troie], v. Troja : Lucr. 1, 476 ; Virg. En. 1, 651 ; Ov. M. 12, 445 ¶ 2 Lavinia Pergama, n. pl. Sil. 13, 64, Lavinium [ville du Latium] || -mĕus, a, um, de Pergame : Virg. En. 3, 110 ; Pergameus Sil. 1, 47, Romain.
Aulica perspicuis penetravit Pergama plantis, Insignis populi qua tempestate regebat Dux præclara nimis Æonfled cognomine habenas.
Pergama (-mum, Enn. ap. C.), ōrum, n
- , Πέργαμα, the citadel of Troy, Troy, V., H., O.
Pergăma
and Pergamia. See Pergamum.