perfunctio
perfunctio, a performing, discharging
perfunctĭo, ōnis, f. [perfungor],
- a performing, discharging of an office (class.): honorum, Cic. de Or. 3, 2, 7: laborum, an undergoing, enduring (along with perpessio dolorum), id. Fin. 1, 15, 49.—Of things: annua fertur ei totius spatii esse perfunctio, Ambros. Hexaëm. 4, 5, 24.
perfūnctio, ōnis, f. (perfungor), die Verrichtung, Verwaltung, Überstehung, honorum, Cic. de or. 3, 7: laborum (neben perpessio dolorum), Cic. de fin. 1, 49. – von Lebl., annua fertur ei totius spatii esse perfunctio, die Vollendung, Ambros. hexaëm. 4, 5. § 24.
quo facilius ad desiderate rei ~ionem valeat pervenire
in potestatis terrene fastigio peccati ~ionem deliciis adquisisse ‥ confitetur
perfūnctĭō, ōnis, f. (perfungor), exercice [dʼune charge] : Cic. de Or. 3, 7 || accomplissement [de travaux] : Cic. Fin. 1, 49 || passion : amoris vel odii Apul. Socr. 12, la passion de lʼamour ou de la haine.
- 1. uitoefening, bekleding [honorum];
- 2. het doorstaan [laborum].
perfūnctiō ōnis, f
- per+1 FVG-, a performing, discharging: honorum: laborum, endurance.