Sidonis

Sīdŏnis (14) (-ōnis), ĭdis, f. , de Sidon, de Tyr : Ov. M. 2, 840 ; Sidonis concha Ov. M. 10, 267 ; pourpre de Tyr || subst. f. , = Europe, Didon et sa sœur Anne [originaires de Sidon] : Ov. F. 5, 610 ; M. 14, 80 ; F. 3, 649.

Sīdōnis idis, adj.

• fSidonian, Phoenician, O.