sideror
sīdĕror, ātus, 1, v. dep. n. [sidus, II. E.],
- to be blasted or palsied by a constellation, to be planet-struck, to be sunstruck, = sidere afflari, ἀστροβολεῖσθαι: fluviatilium silurus Caniculae exortu sideratur, Plin. 9, 16, 25, § 58: siderati, id. 28, 16, 63, § 226: sideratum jumentum, Veg. 3, 39, 1.
sīderor, ātus sum, ārī (sidus) = sidere afflari, hirnwütig werden, am Sonnenstich leiden, griech. ἀστροβολεισθαι, Plin. u. Veget.
sīdĕror, ātus sum, ārī (sidus), intr., subir lʼaction funeste des astres, être frappé dʼinsolation [grec ἀστροβολεῖσθαι] : Plin. 9, 58 ; 28, 226 ; Veg. Mul. 2, 39.