abscondite
abscondite, obscurely, abstrusely
abscondĭtē, adv., v. abscondo, P. a.
absconditē, Adv. (absconditus), versteckt, I) eig., Vulg. iudic. 4, 21 u.a. – II) übtr., von der Rede, a) der Form der Darstellung nach dunkel, verhüllt, implicite et absc. (Ggstz. patentius et expeditius), Cic. de inv. 2, 69. – b) dem Inhalt nach tief, mit tiefem Sinn, disseri, Cic. de fin. 3, 2.
fingens se ad colloquium amici sui ~e ire
abscondĭtē, ¶ 1 dʼune manière cachée, secrètement : Vulg. ¶ 2 [fig.] a) dʼune manière enveloppée : Cic. Inv. 2, 69 ; b) dʼune manière profonde : Cic. Fin. 3, 2.
absconditē
adv.
- absconditus, of style, obscurely, abstrusely, C.— Of thought, profoundly: disseri.