acceptatus
acceptātus, a, um, Partic. v. accepto. – Compar. adjektiv., omni genere quod des, quo sit acceptatius (annehmbarer), adornandum est, Sen. de ben. 2, 7, 3 Haase u. Gertz (Fickert 2, 8, 1 acceptius).
acceptātus, (16) a, um, ¶ 1 part. de accepto ¶ 2 adj. : quo sit acceptatius Sen. Ben. 2, 7, 3, pour que [ce que tu donnes] soit mieux agréé.