accentus
accentus, ūs, m. [accino, the attuning a thing; hence]
- Lit.
- A In gen., a blast, signal (late Lat.): aeneatorum accentu, Amm.16, 12, 36: id. 24, 4, 22; acutissimi tibiarum, Solin. 5 fin.—
- B In gramm., the accentuation of a word, accent, tone (post-Aug.): accentus, quos Graeci προσωδίας vocant (so that it is a lit. transl. of the Gr. word, πρός = ad, and ᾠδή = cantus), Quint. 1, 5, 22; 12, 10, 33; Diom. p. 425 Putsch.—
- II Fig., intensity, violence: hiemis, Sid. Ep. 4, 6: doloris, Marc. Emp. 36.
accentus, ūs, m. (accino), I) das Antönen, Blasen jmds., aëneatorum, Amm. 16, 12, 36; 24, 4, 22. – meton., der Klang, Ton, accentus (tibiarum) acutissimi, Solin. 5, 19: accentus multi et varii, Fronto de orat. p. 158 N. – II) (gramm. t.t.) das Beitönen, als Überstzg. v. προσῳδία = die Akzentuation, der Akzent, die Betonung eines Wortes, Schärfung einer Silbe (bei Cicero sonus od. vox), Quint. 1, 5, 22. Gell. 13, 26, 3. Mart. Cap. 3. § 268 sqq. Serv. Verg. Aen. 1, 32; 2, 476. Terent. Maur. 1433. – II) das Hinzutönen, übtr. = die Zunahme, das Wachstum, die Heftigkeit, hiemis, Sidon. ep. 4, 6: doloris, Marc. Emp. 36.
~us, qui Graeceprosodia nuncupatur
quodsi paenultima acuto aut circumflexo ~u pronuntiatur
~us dictus quasi adcantus, quod ad cantilenam vocis nos faciat cognoscere syllabas
est ~us regularis modulatio vocis ad significationem discernendam
quelibet dictio habet naturaliter suum ~um proprium, et diverse dictiones habent distinctos ~us
sequitur de fallacia secundum ~um
hic vigebat sophistarum fallacia ~us [v. l. †accensa ] per episcopum qui scripsit ‘Edwardum occidere nolite timere bonum est’ [cf. et. ]M. Par. Maj. III 51
accentŭs, ūs, m. (accino), ¶ 1 accent, son dʼune syllabe : Quint. 1, 5, 22 (en grec προσῳδία); 1, 5, 25 ; 12, 10, 33 ; Gell. 13, 26, 3 ; 17, 3, 5 ; Diom. 431, 3 || quantité dʼune syll. : Char. 35, 24 ¶ 2 [en musique] son, ton ; son des flûtes : Sol. 5, 19 ¶ 3 accentuation, augmentation : hiemis Sid. Ep. 4, 6, de lʼhiver || [en parlant de maladie, de douleurs] paroxysme : M. Emp. 36, 5.
Magister grammaticæ, non solum lectiones grammaticæ et logicæ, ac alias assuetas in scolis legat ; sed etiam diebus dominicis et festivis, maxime præcipuis, lecturam etVide supra Accentuare.Accentum legentium in choro dictæ sedis corrigat et emendet.