acceptor
acceptor, ōris, m. [accipio].
- One who receives a thing (post-class.): donationis, Cod. T. 8, 56, 10.—Hence, absol., a receiver, collector, Inscr. Orell. no. 3199 and 7205.—
- II Fig.
- A One who receives a thing as true, grants or approves it, Plaut. Trin. 1, 2, 167 (205).—
- B One who unjustly regards the person, Eccl.
acceptor, ōris, m., = accipiter,
- a hawk: exta acceptoris, Lucil. ap. Charis. p. 76 P.
acceptor, ōris, m. (accipio), I) der Empfänger, (Ggstz. donator), Cod. Iust. 8, 56, 10. – insbes., der Einnehmer, Zolleinnehmer, Corp. inscr. Lat. 14, 2 u. 150. – Übtr.: a) im allg., acc. iniuriae (Ggstz. illator), Boëth. cons. in phil. 4, 4. – b) der Billiger, Plaut. trin. 204. Vgl. Rönsch Sem. p. 5. – c) acceptor personae, der die Person ansieht, parteiisch, Eccl. – II) = accipiter, Lucil. sat. fr. 123. (bei Charis. 98, 11). Cypr. ep. 60, 2. – III) der Vogelsteller, Gloss.
verecundus ~or, dator hilaris
et exactores et ~ores precii pro sepultura ‥ grandem culpam incurrunt
gratus ~or beneficii
si Deo offerendorum venditoribus et ~oribus dictum est: ‘vos fecistis domum Patris mei domum negociacionis’ [] Joh. ii 16
ex institutione Altissimi, qui non est ~or personarum(
an decanus ‥ sit ~or personarum
justiciarios ‥ tanquam ‥ personarum et munerum ~ores diffamatos
personarum nimis favorabiliter ~or
acceptŏr, ōris, m. ¶ 1 celui qui reçoit, qui fait accueil, qui approuve : Pl. Trin. 204 ¶ 2 receveur dʼimpositions, de droits : CIL 14, 2, 6 ; 14, 150, 1 ¶ 3 personarum Vulg. Act. 10, 34, partial ¶ 4 = accipiter, épervier : Lucil. Sat. 1170 ( Char. 98, 11 ) ¶ 5 oiseleur : Gloss.
- 1. (Plaut.) iem. die iets goedkeurt, voorstander;
- 2. (Phaedr.) = accipiter;
- 3. (Laatl.) (a) ontvanger; (b) iem. die iets moet verdragen [iniuriae].
accipiter.
Qui aucam mordet, in Lege Alaman. tit. 99. § 20 ; in Capit. ad eandem Legem cap. 36.
Ganshapichdictus in Lege Bajuvar. tit. 20. § 2. Vide Ganta.
Qui gruem mordet. Vide Cranohari.
Anetapich, dictus in Lege Bajuv. tit. 20. § 3. Monachus Sangallensis lib. 2. de Carolo M. cap. 21 :
Cum vero falconem suum de aneta vellet extrahere.Matth. Westmon. ann. 870 :
Cum Accipitre solus brevem naviculam ingressus, ut in insulis maris et terræ vicinis anates et aviculas aucuparetur.Willelmus Brito lib. 11. Philipp. :
Vetus Chron. anno 1272 :- Imbellesque velut dispergit anates Accipiter, quando atra fames jecur ulcerat ejus.
Circa falconem qui anatem inter salices corripuerat, etc.Falcones vero, quibus anates communiter pro præda sunt,
Lanariosnostri vocant, ut observat Albertus M. lib. 23. de Animal. cap. 8. Meminit præterea Porphyrius lib. 3. de Abstin. pag. 267. accipitrum qui perdices, et qui palumbos involant, quos
Palumbus. Hesychius :
institutosmemorat Sidon. lib. 3. Epist. 3. lib. 4. Epist. 9. Vide Falco.
Qui canem Acceptoricium occiderit, etc.Vide
Canis Acceptoricius et Bambracius.
capiat.
Spatham Accipitremve suum dare cogeretur, teste et Additamento 2. tit. 1. Legum Burgund :
Si quis Acceptorem alienum involare præsumpserit, aut sex uncias carnis Acceptor ipse super testones comedat, aut certe si noluerit, sex solidos illi cujus Acceptor est, cogatur exsolvere : mulctæ autem nomine solidos duos.
Accipitererat primæ nobilitatis insigne præcipuum, ut patet ex pluribus antiquis tumulis, in quibus viri atque etiam interdum mulieres cum accipitre sculpti pictique visuntur ; inter quos Haroldus Eduardi Confessoris Angliæ Regis consanguineus exhibetur cum accipitre pugno insidente in suo versus Guillelmum Normanniæ Ducem itinere. Hujus rei præclarum apud se exemplum asservat Eruditissimus D.
Lancelotvir Academicus, in musæo celeberrimi Domini
Foucaultaliquando repertum, ex pariete aliove monumento vetusto delineatum, altum 1. ped. longum fere 22. Qua de re id frequenti Academia doctissime disseruit anno 1724. Addo Gaufredum I. Britanniæ Ducem, qui dum iter Romam carperet, ideo a muliere lapide percussus occisusque est, quod ipsius
accipitermulieris gallinam invaserat.
Accipitrum culturainfra suo loco.
suos omnes falconarios, Accipitrarios, caniculariosque docere..... non desinebat. Qui mos etiamnum apud Reges nostros dum iter agunt, obtinet. Sed maxime ad rem nostram facit antiquum jus Clariss. DD.
de Chastelus, quo inter Canonicos Ecclesiæ Autissiodorensis, cum juvat, consident, gladio ad latus stricto, superpelliceo induti, cum pileo pennis decoro, almutia supra brachium et
Accipitresupra pugnum sedente. Hoc jure potitur Illustriss. Familia ab anno 1423, uti paulo fusius dicetur in
Canonici Laïci.
deferendo supra pugnum suum accipitrem. Charta ann. 1464. inter Probat. Histor. Autiss. p. 172. col. 1 :
Quia ab aliquibus dominis canonicis hujus ecclesiæ vertebatur in dubium, utrum thesaurarius ecclesiæ Autissiodorensis posset et sibi liceret ad causam suæ dignitatis in ecclesia Autiss. in diebus et festis solemnibus et annualibus, dum divina celebrantur officia, sineQuod jus prædicto thesaurario confirmatur, ob id maxime, quod eodem potiebatur thesaurarius ecclesiæ Nivernensis.(sic) habitu ecclesiæ, venire et intrare ecclesiam et chorum dictæ ecclesiæ, deferendo supra pugnum suum accipitrem sive avem venalem, etc.
de Sassaypotiri dicitur in feudali recognitione ann. 1242. ut nimirum accipitrem suum ponere possit super altare majus ecclesiæ Ebroicensis, dum sacra in eo peragit ocreatus, calcaribusque instructus presbyter parochus
d'Ezy, pulsantibus tympanis, organorum loco. Merc. Franc. mense Febr. ann. 1735. pag. 293 :
Peut le sieur de Sassay faire dire la messe par le curé d'Ezy, ou autre en l'église N. D. d'Evreux devant le grand autel, quand il lui plaira ; et peut ledit sieur ou curé, chasser sur tout le diocèse d'Evreux avec autour et tiercelet, six épagneuls et deux levriers, et peut ledit sieur faire porter et mettre son oiseau sur le coin du grand autel, au lieu le plus près et le plus commode, à son vouloir. Peut ledit sieur curé dire la messe botté et éperonné en ladite église N. D. d'Evreux, tambour battant, en lieu et place des orgues.
Acceptorem salutis qui salutatus est.Idem in glossario Iæckii et Cod. reg. 4778.