acceptator
acceptātor, ōris, m. [accepto],
- One who accepts or approves of a thing (Eccl.).—
- II An avenue, access, passage for admittance of the people, Inscr. Orell. no. 6589.
acceptātor, ōris, m. (accepto), I) einer der annimmt, genehmigt, würdigt, Tert. de pat. 4; de paenit. 2. – II) übtr., der Einlasser des Volks = der Eingang, Corp. inscr. Lat. 14, 16, 6.
~or, auctor
non acceptor munerum nec ~or esse dignatus est personarum
tales sunt ~ores personarum
acceptātŏr, ōris, m. , celui qui accepte, qui agrée : Tert. Pat. 4 || [fig.] moyen dʼaccès ? : CIL 14, 16, 6.
Quia non est Acceptor personarum Deus.Ubi Græcus Textus
Hæc cum scripta memineris, existimas Acceptatores personæ nos tuæ futuros.Infra :
Et vis, Constanti, quia sis in sublimitate degens Regali, Accipi tuam personam.
Acceptorfrequentius hoc sensu. Vide Forcell. Lex.
Excepteur de personnes, in Præf. Colardi
Mansionad lib. cui titulus,
Pœnitentia AdamiMs. fol. 2. r° :
Certes en ce se monstreroit Dieu, qui est vray juge, Excepteur de personnes.