accino
ac-cĭno, ĕre, v. n. [cano],
- to sing to any thing, acc. to Diom. p. 425 P.; cf. accano.
accino, ūi, ere (ad u. cano), dazu singen, dazu tönen, accentus (= προσῳδία) est dictus ab accinendo, Diom. 431, 1: ›accinor accentus‹, quamvis ›accinui‹ faciat praeteritum, Prisc. 11, 35: proodicis versibus ἐπᾴδονται, id est accinuntur, Mar. Victorin. 58, 3.
accĭnō, ŭī, ĕre (ad et cano), tr., chanter à pour : Diom. 485, 6 ; Prisc. Gramm. 11, 35.