accipio
accipio, to take without effort, receive, get, accept
to receive money
to receive someone kindly
so we learned from our ancestors (this is the traditional story)
- I In gen., to take a person or thing to one's self: leno ad se accipiet hominem et aurum, will take the man and his money to himself (into his house), Plaut. Poen. 1, 1, 51 (179).
- a Of things received by the hand, to take, receive: cette manus vestras measque accipite, Enn. ap. Non. 85, 1 (Trag. v. 320 ed. Vahl.): ex tua accepi manu pateram, Plaut. Amph. 2, 2, 132 (764); hence, trop. of the word given, the promise, with which a grasping of the hand was usually connected: accipe daque fidem, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 33 ed. Vahl.; so in the Gr. πιστὰ δοῦναι καὶ λαβεῖν); cf. Plaut. Trin. 2, 4, 87 (488); so Verg. A. 8, 150; in Ter. of a person to be protected: hanc (virginem) accepi, acceptam servabo, Ter. And. 297; cf. Cic. Fam. 7, 5, and Sall. C. 6, 5, —
- b Of things received or taken by different parts of the body: accipite hoc onus in vestros collos, Cato ap. Non. 200, 23: gremio, Verg. A. 1, 685: oculis aut pectore noctem (i. e. somnum), id. ib. 4, 531.—
- c In gen., very freq.,
- α as implying action, to take, to take possession of, to accept (Gr. δέχεσθαι);
- β of something that falls to one's share, to get, to receive, to be the recipient of (Gr. λαμβάνειν).—
- α To take, accept: hanc epistulam accipe a me, take this letter from me, Plaut. Ps. 2, 2, 52 (645); 4, 2, 26 (981); cf. id. Ep. 3, 4, 26 (462): persuasit aliis, ut pecuniam accipere mallent, Cic. Off. 2, 23, 82: condicionem pacis, Caes. B. G. 2, 15: armis obsidibusque acceptis Crassus profectus est, after he had taken into his possession the arms and hostages, id. ib. 3, 23: divitias, Nep. Epam. 4, 3: aliquid a patre, to inherit, id. Timoth. 1, 1; id. Att. 1: accipe et haec, manuum tibi quae monumenta mearum sint, Verg. A. 3, 486 al.—Hence to receive or entertain as guest: haec (tellus) fessos placidissima portu accipit, Verg. A. 3, 78: Laurentes nymphae, accipite Aenean, id. ib. 8, 71; 155; Ov. M. 8, 655 al.—Of admittance to political privileges: Nomentani et Pedani in civitatem accepti, Liv. 8, 14; cf. Cic. Off. 1, 11, 35: magnifice volo summos viros accipere, Plaut. Ps. 1, 2, 34 (165): in loco festivo sumus festive accepti, id. ib. 5, 1, 9 (1254); so id. Cist. 1, 1, 12 (12); id. Men. 5, 2, 44 (796); id. Pers. 1, 1, 32 (32), etc.; Ter. Eun. 1082; Lucr. 3, 907; Cic. Att. 16, 6; Ov. F. 2, 725 al.—Hence also ironically, to entertain, to treat, deal with: ego te miseris jam accipiam modis, Plaut. Aul. 4, 4, 3 (630): hominem accipiam quibus dictis maeret, id. Men. 5, 1, 7 (707): indignis acceptus modis, Ter. Ad. 166. Perh. also Lucil. ap. Non. 521, 1: adeo male me accipiunt decimae, treat or use me ill, deal harshly with me; and ib. 240, 8: sic, inquam, veteratorem illum vetulum lupum Hannibalem acceptum (Non. explains the latter in a very unusual manner, by deceptum).—
- β To get, to receive, to be the recipient of, Pac. ap. Non. 74, 31; Lucr. 1, 819, 909; 2, 762, 885, 1009: ictus, id. 4, 1048 (cf. Verg. A. 3, 243: vulnera accipiunt tergo): aridior nubes accipit ignem, takes or catches fire, Lucr. 6, 150; Caes. B. G. 1, 48: humanitatem iis tribuere debemus, a quibus accepimus, Cic. Q. Fr. 1, 1, 9: pecuniam ob rem judicandam, id. Verr. 1, 38: luna lumen solis accipit, id. de Or. 3, 45; cf. Hor. Ep. 1, 10, 17: praeclarum accepimus a majoribus morem, Cic. Off. 3, 10, 44: praecepta, Caes. B. G. 2, 6: accepi tuas litteras (in another sense than above), I have received your letter, it has reached me (allatae sunt ad me), Cic. Fam. 1, 9, 14; 2, 1, 1; 10, 1 al.: acceptā injuriā ignoscere quam persequi malebant, Sall. C. 9, 3; Caes. B. G. 2, 33: calamitatem, id. ib. 1, 31: detrimenta, id. ib. 5, 22; cf. Cic. Mur. 21, 44 al. So often of dignities and offices: provinciam, id. Fam. 2, 10, 2: consulatum, Suet. Aug. 10: Galliam, id. Caes. 22 al.
- II In partic.
- A To take a thing by hearing, i. e.,
- 1 To hear, to perceive, to observe, to learn (cf. opp. do = I give in words, i. e. I say): hoc simul accipe dictum, Enn. ap. Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 204): quod ego inaudivi, accipite, Pac. ap. Non. 126, 22 (Rib. Trag. Rel. p. 81): hoc etiam accipe quod dico, Lucil. ap. Non. 240, 1: carmen auribus, Lucr. 4, 983 (so id. 6, 164); 1, 270; cf. Verg. A. 2, 65: voces, Lucr. 4, 613 (so 6, 171): si te aequo animo ferre accipiet, Ter. And. 397: quae gerantur, accipies ex Pollione, Cic. Fam. 1, 6; 1, 9, 4; Liv. 1, 7. —Hence very freq. in the histt., to get or receive intelligence of any thing, to learn: urbem Romam, sicuti ego accepi, condidere atque habuere initio Trojani, as I have learned, Sall. C. 6, 1, and so al.—
- 2 To comprehend or understand any thing communicated: haud satis meo corde accepi querelas tuas, Plaut. Cas. 2, 2, 18 (182): et si quis est, qui haec putet arte accipi posse, Cic. de Or. 1, 25, 114: ut non solum celeriter acciperet, quae tradebantur, etc., Nep. Att. 1, 3; so Quint. 1, 3, 3; 2, 9, 3 al.—
- 3 With the accessory idea of judging, to take a thing thus or thus, to interpret or explain, usually constr. with ad or in c. acc.: quibus res sunt minus secundae . . . ad contumeliam omnia accipiunt magis, the more unfortunate one is, the more inclined is he to regard every thing as an insult, Ter. Ad. 606: in eam partem accipio, id. Eun. 876; cf. Cic. Fam. 10, 6; id. Att. 16, 6; Ter. Eun. 82: non recte accipis, you put a wrong construction upon this, id. And. 367: quae sibi quisque facilia factu putat, aequo animo accipit, Sall. C. 3, 2.— Hence: accipere aliquid omen, or in omen, to regard a thing as a (favorable) omen, to accept the omen (cf. δέχεσθαι τὸν οἰωνόν), Cic. Div. 1, 46, 103; 2, 40, 83; Liv. 1, 7, 11; 21, 63 fin.; Tac. H. 1, 62; id. A. 1, 28; 2, 13; Flor. 4, 12, 14 al.—Hence poet.: accipio agnoscoque deos, Verg. A. 12, 260; cf. Ov. M. 7, 620.—
- B To take a thing upon one's self, to undertake (syn. suscipio): accipito hanc ad te litem, Plaut. Most. 5, 2, 23 (1144): meā causā causam accipite, Ter. Hec. 55; cf. Cic. Fam. 7, 24; so id. Verr. 2, 3, 22; Quin[c]t. 20 al.—Hence also,
- C To bear, endure, suffer any thing disagreeable or troublesome: hanccine ego ut contumeliam tam insignem ad me accipiam! Ter. Eun. 771: nil satis firmi video, quamobrem accipere hunc me expediat metum, id. Heaut. 337; 932; id. Eun. 762; id. Ad. 207; id. Phorm. 769; Cic. Tusc. 5, 19, 56: calamitatem, id. Off. 3, 26: injuriam, id. ib. 1, 11 al.—
- D To accept a thing, to be satisfied with, to approve: dos, Pamphile, est decem talenta; Pam.: Accipio, Ter. And. 951: accepit condicionem, dein quaestum accipit, id. ib. 79: visa ista ... accipio iisque interdum etiam assentior, nec percipio tamen, Cic. Ac. 2 (Luc.), 20, 66: preces suas acceptas ab dis immortalibus ominati, Liv. 42, 30, 8 Drak. Cf. Herz, Caes. B. G. 5, 1: “equi te esse feri similem, dico.” Ridemus et ipse Messius: “accipio.” I allow it, Exactly so, Hor. S. 1, 5, 58.—
- E In mercant. lang., t. t., to receive or collect a sum: pro quo (frumento) cum a Varinio praetore pecuniam accepisset, Cic. Fl. 45; hence subst.: acceptum, i, n., the receipt, and in account-books the credit side: in acceptum referre alicui, to carry over to the credit side, to place to one's credit, Cic. Verr. 2, 1, 149; id. Rosc. Com. 2; id. Phil. 2, 16; id. Caec. 6, 17; Hor. Ep. 2, 1, 234 (opp. datum or expensum).—Hence also trop., to owe or be indebted to one, in a good or a bad sense: ut esset nemo qui non mihi vitam suam, liberos, remp. referret acceptam, Cic. Phil. 2, 5, 13: omnia mala, quae postea vidimus, uni accepta referemus Antonio, ascribe, id. ib. 22, 55; Caes. B. G. 8, 58; id. B. C, 3, 57: Acceptum refero versibus, esse nocens, Ov. Tr. 2, 1, 10. —
- F In the gramm., to take a word or phrase thus or thus, to explain a word in any manner: adversus interdum promiscue accipitur, Charis. p. 207 P. al.—(Syn. nanciscor and adipiscor: he to whom something is given, accipit; he who gets by a fortunate occurrence, nanciscitur; he who obtains it by exertion, adipiscitur. “Sumimus ipsi: accipimus ab alio,” Vel. Long. p. 2243 P.—“Inter tenere, sumere et accipere hoc interest, quod tenemus quae sunt in nostra potestate: sumimus posita: accipimus data,” Isid. Diff. 1).
- —Hence, acceptus, a, um, P. a., welcome, agreeable, acceptable (syn. gratus. Acceptus is related to gratus, as the effect to the cause; he who is gratus, i. e. dear, is on that account acceptus, welcome, acceptable; hence the usual position: gratus atque acceptus).—First, of persons: essetne apud te is servus acceptissimus? Plaut. Capt. 3, 5, 56 (714): plebi acceptus erat, Caes. B. G. 1, 13; acceptus erat in oculis, Vulg. 1 Reg. 18, 5.— Of things: dis et hominibus est acceptum quod, etc., Varr. R. R. 3, 16, 5: quod vero approbaris. id gratum acceptumque habendum, Cic. Tusc. 5, 15, 45: munus eorum gratum acceptumque esse, Nep. Hann. 7, 3: quorum mihi dona accepta et grata habeo, Plaut. Truc. 2, 7, 56 (606): rem populo Romano gratam acceptamque, Cic. Phil. 13, 50; tempore accepto exaudivi, Vulg. 2 Cor. 6, 2.—Comp., Plaut. Pers. 4, 4, 96 (654); Cic. Rep. 6, 13; Tac. A. 6, 45 al.—Sup., see above.—Adv. accepte does not occur.
B) prägn., annehmen = nicht zurückweisen (Ggstz. reicere, repudiare), a) eig.: munera, Nep.: usuram iniquam ab alqo, Nep.: est in non accipiendo nonnulla gloria, Cic. – b) übtr., annehmen, nicht von sich weisen = sich gefallen lassen, mit etw. sich zufrieden erklären, etw. gelten lassen, zulassen (Ggstz. abnuere, repudiare, vgl. Seyff. Cic. Lael. 40. p. 284 sq.), frenum (bildl.), Verg.: u. non solum frenos sed etiam iugum (bildl.), Liv.: id libenter, Nep.: satisfactionem, Cic. u. Caes.: vitam, Vell.: condicionem (Ggstz. ferre, stellen, u. repudiare, verschmähend zurückweisen), Cic.: pacem (Ggstz. abnuere), Liv.: orationem, Caes.: omen, Cic., od. id augurium, Liv. (vgl. Müller Liv. 1, 7, 11): nomen, in die Wahlliste eintragen lassen, Liv.: iudicium, sich in ein gerichtliches Verfahren einlassen, Cic.: de plebe consulem non acc., Cic.: acc. rogationem, legem, Cic. (dah. lex accipitur, geht durch, Vell.): u. oft im Dialog, accipio, ich lasse es gelten, ich bins zufrieden, gut, Ter., Hor. u.a.
II) in weiterer Bedeutung = übh. von andern Gegebenes, Mitgeteiltes, Überliefertes usw. ohne unser Zutun empfangen, bekommen, überkommen, erhalten (Ggstz. dare, tradere, reddere), a) überreicht, übergeben, überliefert usw. bekommen: acc. adulterinos nummos pro bonis, Cic.: pecuniam numeratam ab alqo, Nep.: lucrum, Cic.: librum, litteras ab alqo, Cic.: exercitum ab alqo, Caes.: hoc cultu nitentes vos accepi, Curt.: acc. stipendium de publico, Liv.: hereditatem a patre, Nep.: u. so sestertium vicies a patre, Nep.: solis lumen (v. Monde), Cic. – munitionem, angewiesen bekommen, Sall. – venenum, potionem, (einzunehmen) bekommen, Suet. u. Quint. – nomen, cognomentum, s.d. – morem a maioribus, Cic.: salutem ab alqo, Cic.: originem ab alqa re, Frontin. aqu.: plausum, palmam, Cic.: veniam, pacem, Iustin.: beneficiis ultro datis acceptisque, Cic.: id accipere ab alio vicissimque reddere, Cic. – b) zu verwalten-, zur Verwaltung übertragen bekommen, honorem ab alqo, Cic.: consulatum, Eutr.: provinciam, Cic.: muneris partem, Liv.: imperii Romani administrationem, Eutr.: mare placandum, den Auftrag erhalten, die Ruhe zur See herzustellen, Eutr. – c) sinnlich wahrzunehmen bekommen, α) empfinden, fühlen, erleiden, voluptatem ex alqa re, Cic.; vgl. quam (voluptatem) sensus accipiens, Cic.: acc. vulnus, Cic.: plagam, Varr.: dolorem, Cic.: iniuriam, leiden (Ggstz. facere), Cic.: detrimentum, Caes.: damnum, Hor.: cladem, Liv., cladem apud Chaeroneam, Quint. – β) ver nehmen, hören, erfahren, tertium signum tubā, Curt.: acceptā clade partium, Flor.: multa auribus accepisse, multa vidisse, Cic.: partim quae perspexi his oculis, partim quae accepi auribus, Ter.: cum optatissimum nuntium accepissem m. folg. Acc. u. Infinit., Cic.: postquam acceperunt m. folg. Acc. u. Infinit., Liv.: si te aequo animo ferre accipiet, Ter.: quae gerantur, accipies ex Pollione, Cic. – bes. überkommen durch Hörensagen, durch histor. Überlieferung, m. allg. Acc. neutr., quae neque fieri possunt neque fando umquam accepit quisquam, Plaut.: haec audivimus de clarissimorum virorum consiliis et factis, haec accepimus, haec legimus, Cic. Sest. 139: mit best. Acc., nullum ipsos mare ne famā quidem accepisse, Curt. 9, 9 (34), 6: famā atque auditione accepisse m. folg. Acc. u. Infinit., Cic.: a maioribus memoriā sic accepisse, Cato fr.: accepisse u. a patribus accepisse, u. a maioribus sic accepisse m. folg. Acc. u. Infinit., Cic.: sic a patribus accepimus, Cic.: ut accepi a senibus, Cic.: ut de Hercule accepimus, Cic. – γ) durch Unterricht überkommen, lernen, erlernen, elementa prima litterarum, Eutr.: usum ac disciplinam (Kriegsübung u. Kriegszucht) ab alqo, Caes.: primas artes ab iisdem magistris, Ov. – ➳ accipin = accipisne, accepistin = accepistine, Komik. (s. Müller Nachträge zur Plaut. Prof. S. 101). – Archaist. Fut. exact. accepso, Pacuv. tr. 325. – arch. Infin. accipei = accipi, Corp. inscr. Lat. 1, 202. col. 2, 29: u. parag. Infin. accipier, Nov. com. 97 R. – arch. Partiz. accipiundus Cato r.r. 2, 5.
➳ chez les com. accipin = accipisne ; accepistin = accepistine || fut. ant. accepso Pacuv. 325 || inf. accipei = accipi CIL 1, 587, 2, 29 || accipiundus Cato Agr. 2, 5.
- 1. aannemen, zich laten aanbieden, in ontvangst nemen; innemen (van bv. voedsel) [pecuniam; ius iurandum zich een eed laten afleggen; arma obsidesque zich laten geven; rationes de afrekeningen in ontvangst nemen]; — subst. acceptum, ī n ontvangst, (plur.) inkomsten;
- 2. (lasten) op zich nemen, overnemen [onus; iugum];
- 3. goedkeuren, goedvinden; zich tevredenstellen met, aanvaarden [condicionem; orationem; pacem; excusationem; legem; ius imperiumque Caesaris erkennen];
- 4. als geldig erkennen, aanvaarden [omen, augurium];
- 5. opnemen, ontvangen [milites urbe tectisque; armatos in arcem; hostem in Italiam; alqm in amicitiam; alqm in civitatem burgerrecht verlenen]; ➤ Delos errantem accepit (Ov.); tellus fessos portu accipit (Verg.);
- 6. (als gast) opnemen, onthalen [alqm eleganter, bene; alqm hospitio agresti; alqm regio apparatu];
- 7. iem. behandelen, met iem. omgaan [alqm leniter clementerque; alqm verberibus met zweepslagen toetakelen];
- 8. in zich opnemen, waarnemen, begrijpen [alqd auribus, sensu, animo; consilia alcis];
- 9. vernemen, horen, gewaarworden [nuntium; gemitum; clamorem; alqd rumore; alqd aequo animo]; ➤ ut accepi a senibus; sic a patribus accepimus;
- 10. op een bepaalde manier opvatten, uitleggen, verklaren [in omen als voorteken; falsa pro veris]; II. (zonder actieve medewerking v.h. subj.) ontvangen:
- 1. krijgen, ontvangen [hereditatem; munera; provinciam; epistulam a filio; exercitum a Caesare; morem, libertatem a maioribus]; ➤ turris nomen ab insula accepit;
- 2. ondergaan, ondervinden, oplopen, lijden [cladem; calamitatem; detrimentum; iniuriam; ignominiam; vulnera].
受。聴。待人。承當。當。准。 — id in majus 言太過。 — in bonam partem 以此歸善。 — poenas ab eo 罰彼。
Suggest a Translation
See an image
- ad+capio, to take without effort, receive, get, accept. — Of voluntary taking, to take, accept, take into possession, receive: obsides, Cs.: divitias, N.: aliquid a patre, inherit, N.: suspitio acceptae pecuniae ob rem iudicandam (of a bribe): pecuniam per Volcatium, by the hands of: alqm gremio, V.: milites urbe tectisve, L.: sucos ore aut volnere, O.— Fig.: oculis aut pectore noctem, V.—To admit, let in: armatos in arcem, L.: alqm in amicitiam: (parentes) in civitatem, to citizenship, L.—To take under protection: (virginem) accepi, acceptam servabo, T.: taedā accepta iugali, i. e. wedded, O.—To receive as a guest, entertain, welcome: Laurentes nymphae, accipite Aenean, V.: quam Delos orantem accepit, O.: (eum) in vestram fidem, into your confidence.— Ironically, to entertain, deal with, treat: indignis modis, T.: quo te modo accepissem, nisi iratus essem: eum male acceptum ... coegit, etc. (of a defeated enemy), N.—In busines, to collect(money): a praetore pecuniam. — acceptus, P., received, collected: accepta pecunia. — Esp. in the phrase, referre acceptum (alqd), to credit, give credit for: amplius sestertium ducentiens acceptum hereditatibus rettuli, entered to the credit of inheritance, i. e. owe to bequests: alcui vitam suam referre acceptam, acknowledge that he owes his life, etc.: salutem imperi uni omnes acceptam relaturos, Cs.— In law: sponsionem acceptam facere, to discharge the bond, acknowledge payment of the sponsio.—Of involuntary taking, to receive, get, be the recipient of, take, submit to, suffer, bear: volnera tergo, V.: graviore volnere accepto, Cs.: cum semel accepit solem (leo), has felt the power of, H.: hunc metum, i. e. take this risk, T.: contumeliam, T.— Esp. of places, to admit, take in, receive, open to: Strophadum me litora primum Accipiunt, V.: nullae eum urbes accipiunt, nulla moenia, L.: illum unda accipit sinu vasto, V.— Fig., of perception and thought: quae accepi auribus, T.: mandata auribus: quem ipse accepi oculis animoque sensum, hunc, etc., the impression I received.—In gen., to take, hear, attend to, perceive, understand, learn: Accipe nunc Danaum insidias, listen to, V.: sicut ego accepi, as I have heard, S.: ut accepi a senibus: accipite ... veterem orationem Archytae: quae postea acciderant, Cs.: reliquos ne famā quidem acceperunt, have not heard of them, Cs.: si te aequo animo ferre accipiet, T.: hoc sic fieri solere accepimus: ex parente ita accepi, munditias mulieribus convenire, S.: ut celeriter acciperet quae tradebantur, understood, N.—Absol: non recte accipis, T.: volenti animo de ambobus acceperant, had eagerly welcomed news of both, S.—In partic., of a word or pledge, take: accipe daque fidem, i. e. exchange solemn assurances, V.—Praegn., to take, interpret, explain: ad contumeliam omnia, to regard as an insult, T.: his in maius acceptis, being exaggerated, L.: hoc in bonam partem, take kindly: alqd durius: facinus severe accipere, with displeasure: aliter tuom amorem atque est, T.: aequo animo, S.— Accipere aliquid in omen, to regard a thing as an omen, accept the omen: id a plerisque in omen magni terroris acceptum, L.; but accipere omen, to receive as a(favorable) omen, L.—With ellips. of omen: Accipio, adgnoscoque deos, I accept(the omen) and, etc., V.—To accept, be satisfied with, approve: dos, Pamphile, est decem talenta. Pam. Accipio, T.: ‘equi te esse feri similem, dico.’ Ridemus et ipse Messius, ‘accipio,’I allow it, exactly so, H.: ab hoste armato condicionem, Cs.— To take uponone, undertake, assume, undergo: bellum, quod novus imperator noster accipiat, in which ... succeeds to the command: causam: eos (magistratūs): iudicium (of the defendant), stand the trial: iudicium accipere pro Quinctio, i. e. agree for Q. to stand trial.
-
…, misit. Acriter utrimque usque ad vesperum pugnatum est. Solis occasu suas copias Ariovistus multis et inlatis et acceptis vulneribus in castra reduxit. Cum ex captivis quaereret Caesar quam ob rem Ariovistus proelio non decertaret, hanc reperiebat…
Julius Caesar, Gallic War
-
…et celeritate Romanorum permoti legatos ad Caesarem de deditione mittunt et petentibus Remis ut conservarentur impetrant. Caesar, obsidibus acceptis primis civitatis atque ipsius Galbae regis duobus filiis armisque omnibus ex oppido traditis, in deditionem Suessiones accipit exercitumque in…
Julius Caesar, Gallic War
-
…facerent se neque umquam dubitasse neque timuisse neque de summa belli suum iudicium sed imperatoris esse existimavisse. Eorum satisfactione accepta et itinere exquisito per Diviciacum, quod ex Gallis ei maximam fidem habebat, ut milium amplius quinquaginta circuitu locis…
Julius Caesar, Gallic War
-
…C et XX milium numerum. Cum his Haeduos eorumque clientes semel atque iterum armis contendisse ; magnam calamitatem pulsos accepisse, omnem nobilitatem, omnem senatum, omnem equitatum amisisse. Quibus proeliis calamitatibusque fractos, qui et sua virtute…
Julius Caesar, Gallic War
-
…usi. Sub vesperum Caesar portas claudi militesque ex oppido exire iussit, ne quam noctu oppidani a militibus iniuriam acciperent. Illi ante inito, ut intellectum est, consilio, quod deditione facta nostros praesidia deducturos aut denique indiligentius…
Julius Caesar, Gallic War
-
…, obsidibus acceptis primis civitatis atque ipsius Galbae regis duobus filiis armisque omnibus ex oppido traditis, in deditionem Suessiones accipit exercitumque in Bellovacos ducit. Qui cum se suaque omnia in oppidum Bratuspantium contulissent atque ab eo oppido Caesar cum…
Julius Caesar, Gallic War
-
…videbatur ; factum etiam nuper in Italia servili tumultu, quos tamen aliquid usus ac disciplina, quam a nobis accepissent, sublevarint. Ex quo iudicari posse quantum haberet in se boni constantia, propterea quod quos aliquam diu inermes…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ante habuerit ; itemque Dumnorigi Haeduo, fratri Diviciaci, qui eo tempore principatum in civitate obtinebat ac maxime plebi acceptus erat, ut idem conaretur persuadet eique filiam suam in matrimonium dat. Perfacile factu esse illis probat conata perficere…
Julius Caesar, Gallic War
-
…Belgas, qui se populo Romano dedidissent patriamque virtutem proiecissent ; confirmare sese neque legatos missuros neque ullam condicionem pacis accepturos. Cum per eorum fines triduum iter fecisset, inveniebat ex captivis Sabim flumen a castris suis non amplius milibus…
Julius Caesar, Gallic War
-
…faciunt, sese cum iis pacem esse facturum. Divico respondit ita Helvetios a maioribus suis institutos esse uti obsides accipere, non dare, consuerint ; eius rem populum Romanum esse testem. Hoc responso dato discessit. Postero die…
Julius Caesar, Gallic War