actitare

actitare [CL; v. et. accitare 2] 1 to practise, perform, transact. b to make. c (p. ppl. as sb. n.) act, transaction. Dunstanus, qui prius ‥ vitam solitariam monachus ~arat W. Malm. GP II 191; s1095 sensit in his Anselmus nimis implicitum negotium ~atum contra se Eadmer HN 81; nisi [i. e. accipitris] ‥ curam ‥ solicitus ~abat Gir. EH I 4; 1238 quo ‥ presente et consentiente hec omnia fuerant ~ata Ch. Sal. 247; 1285 coram me ‥ acta seu †actita [? l. actitata] sunt infrascripta RGasc II 245; 1355 in actis ~atis et habitis coram nobis MunCOx 134; rogatus ‥ quod ‥ de bellis ‥ modo chronico aliquid ~arem Eul. Hist. proem I 2.  b †974 (13c) confestim truncatis lignis capellam ibi pulchro ~ari opere praecepit CS 1310 (cf. ib. 1311: †accitari).  c recapitulando ejus [abbatis Thome, cessit 1399] ~ata, notifico quod tres magnas campanas ‥ fecit Meaux III 273; 1425 salvis nobis registris, actis et ~is coram vobis durante vacacione predicta Reg. Cant. I 88. 2 to discuss. b (w. secum) to think over. s1174 cujus esset preferendus assensus ‥ diutius ~atum est Diceto YH 388; de pace nostra fuerat ~atum H. Bos. Ep. 1242.  b ut ‥ me ad me colligens inciperem mecum aliquid utile ~are Ailr. Spec. Car. 34 p. 542; si tecum super hiis ~averis, facile tibi valet occurrere Dial. Scac. II 2B. 3 to ‘enact’, bind by act of court (Scot.). a1513 idem A. ~avit se in libro actorum curie consistorialis Glasguensis Lib. Prot. II no. 129; 1539 l li. pro quibus David H. ~atus existit quondam J. archiepiscopo Rent. S. Andr. 50.