acumino
ăcūmĭno, āvi, ātum, 1, v. a. [acumen],
- to make pointed, to sharpen, in verb finit.: contextum spinae acuminavit in caudam, Lact. Opif. 7, 7.—Part. perf.: telum culicis, Plin. 11, 2, 1, 3: cornu lunae, id. 18, 35, 79, 347: corpus, id. 11, 24, 28, 79.
acūmino, āvī, ātum, āre (acumen), zuspitzen, Lact. de opif. dei 7, 7: öfter Partic. acuminatus, zB. cornu lunae, telum, Plin.: lingua, Lact.: im Bilde, ac. lingua cote livoris, Sidon.
ăcūmĭnō, āvī, ātum, āre, tr., rendre pointu : Lact. Opif. 7, 7 ; Aus. Grat. 70.