adaequatio
ădaequātĭo, ōnis, f. [adaequo],
- a making equal, an adjusting, adapting, Tert. ad Nat. 1, 1; Sol. 1, where more correctly peraequatio.
adaequātio, ōnis, f. (adaequo), das Gleichmachen, Tert. ad nat. 1, 1 u. 15.
de dirutione murorum et ~one fossatorum
mediante ~one superficierum locantis et locati corpus locati continetur in loco
calor dum est in gradu commensurationis et ~onis naturalis generat humores laudabiles
sanitas causatur ex ~one humorum in aliquo puncto
omnes soni ‥ formati ab agentibus ejusdem speciei ‥ sunt ejusdem speciei; et in specie est ~o
veritas propositionis est ~o sermonis et rei
omnis propria racio intelligendi aliquod objectum per ~onem representat illud objectum
relacio ~onis signi ad suum signatum, que relacio est ‘ipsum esse verum’, cum sit ~o vel correspondencia ejus ad suum significatum
ădæquātĭō, ōnis, f. , le fait de sʼadapter exactement, justesse (dʼune comparaison) : Tert. Nat. 1, 1.
adæquationis, s.
exæquationisbonorum formulæ habentur apud Lindenbrog. form. 67. 68. 69. et 70. Vide Æqualentia.