adoptatio
adoptatio, an adopting, adoption
ădoptātĭo, ōnis, f. [adopto; access. form of adoptio, by which it was supplanted after the class. per.],
- an adopting, receiving as a child, υἱοθεσία: quid propagatio nominis, quid adoptationes filiorum, Cic. Tusc. 1, 14, 31: adoptatio Theophani agitata est, id. Balb. 25, 57: ipsum illum adoptatione in regnum pervenisse, Sall. J. 11, 6: quod per praetorem fit, adoptatio dicitur; quod per populum, arrogatio, Gell. 5, 19; Tert. adv. Gent. 2, 1.
adoptātio, ōnis, f. (adopto) = adoptio (w.s.), die Annahme an Kindesstatt, Gell. 5, 19, 2: Theophani, Cic.: adoptatione in regnum pervenisse, Sall.: in adoptationem venire, Spart.: per adoptationem in alterius familiam transire, Boëth.: Plur., adoptationes filiorum, Cic. Tusc. 1, 31 (al. adoptiones).
ădoptātĭō, (14) ōnis, f. , action dʼadopter, adoption : Cic. Domo 77 ; Balbo 57 ; Tusc. 1, 31 ; Gell. 5, 19, 2.
adoptātiō ōnis, f
- adopto, an adopting, adoption: filiorum: adoptatione in regnum pervenisse, S.