adrideo
ad-rīdeo, ad-rigo, ad-ripio, adrīsio, adrīsor, ad-rōdo, s. arr-
adrīdeō (12) ( arr- ), rīsī, rīsum, ēre, intr., ¶ 1 rire à (en réponse à) : ridentibus adridere Hor. P. 101, répondre au rire par son rire, cf. Sen. Clem. 2, 6, 4 ¶ 2 sourire [avec marque dʼapprobation] : Cic. de Or. 1, 134 ; 2, 28, etc. || alicui Ter. Eun. 250 ; Ad. 864 ; Liv. 41, 20, 3, sourire à qqn ¶ 3 sourire, plaire : inhibere illud tuum, quod valde mihi adriserat, vehementer displicet Cic. Att. 13, 21, 3, ton mot inhibere, qui mʼavait dʼabord souri beaucoup, me déplaît vivement.
ad-rīdeō (arr-) rīsī, rīsus, ēre,
- to laugh, smile at, laugh with, smile upon: alqd: cum dixisset ... arrisissetque adulescens: cum risi, adrides, O.: omnibus, T.: ut ridentibus adrident, on those who smile, H.—To be pleasing, please: mihi: quibus haec adridere velim, H.