affamen
affāmen (better adf-), ĭnis, n. [adfari],
- an accosting, address (in App. for the usual adfatus): blando adfamine, Ap. Met. 11, 7, 18 Elm.; id. ib. 11, 30, 16.
affāmen (adf.), minis, n. (affor), die Ansprache, Anrede, Apul. met. 11, 7 u. 30. Iuvenc. 1, 91. Ven. Fort. carm. 5, 1, 3.
angelus Domini ‥, gratiosus incessu, dulcis ~ine
dulci eam precari et ortari cepit ~ine ut surgeret
Hujusmodi igitur fidelium nostrorum audientes Affamina, illorumque precibus libenter faventes, etc.
Talia locutionis Affamina protulisse.
Tum mœstam læto solans Affamine sponsam, etc.