affatus
adfātus, ūs, m.: a speaking to; address, 4.284. (adfor)
affātus (better adf-), Part. of adfari.
affātus (better adf-), ūs, m. [adfari],
- a speaking to or addressing, address (class. only in the poets; later also in prose): quo nunc reginam ambire furentem Audeat adfatu? Verg. A. 4, 284: adfatus reddere, Stat. S. 2, 4, 7; Sen. Med. 187: ora solvere ad adfatus, Sil. 17, 340 al.—In prose, Cod. Just. 5, 4, 23; Cod. Imp. Leo, 1, 26, 6 al.
1. affātus, a, um, s. af-for.
2. affātus, ūs, m. (affor), das Anreden, die Anrede, Ansprache (poet.), Verg. u.a. – Abl. Plur. affatibus, Augustin. ep. 259, 5. Greg. Tur. hist. Franc, 1, 43. Gloss. V, 490, 33 u.ö.
rex ‥ ~u jucundus et moribus civilis
puellarum ~ibus et cithararum modulis usque ad vesperam delectantur
licet epistolares ~us ‥ tanto patri ‥ dirigendos ‥ non scripserimus
affatus , a, um. part. et, v. affatus
See an image
See an image
(adfātus or aff-) ūs, m
- ad-for, an accosting, speaking to; only abl., V.