affatomia
De Affatomie:
In cujus laisum festucam jactaverit, et hæredem appellaverit.Occurrit ibi non semel. Dubitatum sub Ludovico Pio Imp. quid esset
Affatomie, ut colligitur ex ejus Capitulari 3. ann. 819. cap. 10. ubi definitur
traditio.
De Affatomia, dixerunt quod esset traditio.
Adfatinnire, in Lege Rip. cap. 49. est donare
per Affatomiam, seu
per Adfatimum, ut est cap. 48. et 49 :
Quod si Adfatimus fuerit inter virum et mulierem, i, donatio per
Adfatimum.
Affari, Affatus, etc. fiebat enim illa cessio
per festucamnon scripto, sed voce sola, festucam in sinum ejus, cui cedebatur, projiciendo.
Epistolis adfatimisproposuit Cangius ipse ; atque ob id fortassis, quod ad Sodales suos hæc pertinere putarent, adeo oscitanter legerunt, ut quod
voce solafactum fuisse docet Cangius, ipsi non loquendo id actum scribant. Hæc sunt eorum verba :
IlCangii vero :(le nouveau Du Cange) tire l'étymologie de ce nom d'Affari : parce que les donations dont il s'agit se faisoientSans parler , etc.
Fiebat illa cessio per festucam, non scripto, sedAd etymon autem ab iis propositum quod spectat, judicent alii ; mihi contorta atque coacta plus quam satis videtur originatio, quam ipsi assignant : quod ipsimet dehinc observarunt, tom. scilicet 4. ejusd. Tract. pag. 575.voce sola , etc.