affirmatio
affirmatio, an affirmation, asseveration, solemn assurance
affirmātĭo (adf-), ōnis, f. [affirmo],
- an affirmation, declaration, confirmation, or averment of a fact or assertion: est enim jus jurandum adfirmatio religiosa, Cic. Off. 3, 29; so Planc. ap. Cic. Fam. 10, 21, and Cic. ib. 7: in spem venire alicujus adfirmatione de aliqua re, Caes. B. G. 7, 30: constantissima annalium adfirmatione, Plin. 28, 2, 4, § 15; multā abfirmatione abnuere, Curt. 6, 11.
affirmātio, ōnis, f. (affirmo), die Versicherung, Beteuerung, Bejahung, religiosa, Cic.: constantissima annalium, Plin.: credere affirmationi alcis, Planc. in Cic. ep.: multa affirmatione abnuere, Curt.: affirmationi suae fidem facere, Iustin.: m. folg. Acc. u. Infin., Quint. 4, 2, 79. Plin. 28, 15.
cum imposicione et ~one tocius novi meremii eorumdem novorum operum
in ~one hujus donacionis et concessionis
[Dionysius ] bipertitam theologiam assent esse, id est καταφατικήν et ἀποφατικήν, quas Cicero in ‘intentionem’ et ‘repulsionem’ transfert, nos autem ‥ in ‘~onem’ et ‘negationem’ maluimus transferre ‥
‘essentia est’, ~o; ‘essentia non est’, abdicatio; ‘superessentialis est’, ~o simul et abdicatio
quod ‥ dialectica verba, ~onem, praedicatum, subjectum ceteraque ‥ tractatui tantae rei laboras inserere
ad quid facta est ~o? ad significandum esse quod est
quia semper est negatio fortior quam ~o [(AS: ]onsagu
comparant illos duos status secundum racionem ~onis et negacionis
adfīrmātiō (aff-) ōnis, f
- adfirmo, an affirmation, asseveration, solemn assurance: religiosa: de reliquis civitatibus, Cs.: multa, Cu.