affirmativus
affirmātīvus (adf-), a, um, adj. [affirmo], in gram.,
- affirming, affirmative: species verborum, Diom. p. 390 P.
affirmātīvus, a, um (affirmo), versichernd, bejahend, Diom. 396, 15. Isid. 2, 21, 21.
καταφατική [pars theologiae ] omnia quae sunt de ea [sc. divina essentia ] praedicat et ideo ~a dicitur
dividitur enuntiatio secundum qualitatem in ~am et negativam(
condicionum ‥ alia duplex et fit partim verbis negativis et partim ~is
non est negatio, licet adverbia valentia negationes imponantur, sc. ‘antequam’ et ‘priusquam’, sub specie ~a
vix esset respondendum ad aliquod argumentum ‥ in proposicionibus ~is ‥ nisi cum distinccione(
multe alie nature generales tam ~e quam negative sunt in feudis
quiquidem burgenses in hujusmodi parliamento habebunt voces suas tam ~as quam negativas
ista negativa ex ~a precedenti non sequitur
quantum ad ~am supradictam