ambitor
ambītor, ōris, m. [ambio].
- Lit., a candidate (post-class.), Lampr. Alex. Sev. 28.—
- II Trop.: aeternae laudis, Paul. Nol. Ep. 13, 16.
ambītor, ōris, m. (ambio), a) der Bittsteller, der Bewerber um ein Amt, Lampr. Alex. Sev. 28, 5: novorum honorum ambitores, Salv. gub. dei 5, 10. p. 186 ed. Rittersh. – b) der Bewerber um etw. übh., aeternae laudis, Paulin, ep. 13, 16: gratiae caelestis, Ambros. in psalm. 48. serm. 16. § 12: honesti, Carm. epigr. 1375, 11.
ambītŏr, ōris, m. (ambio), qui brigue : Serv. En. 4, 283.
Ambitiosus, in Ampliss. Collect. Marten. tom. 1. col. 22. Utuntur Lampridius et alii inferioris ævi.