ambiguus
ambiguus, going two ways, wavering, uncertain
Frieze-Dennison Vergil
- I Lit.: per ambiguum favorem gratiam victoris spectare, i.e. in that they show equal friendliness to both sides, Liv. 21, 52: ambiguus Proteus, who sometimes takes one form, sometimes another, changeable, Ov. M. 2, 9: ambiguus fuerit, modo vir, modo femina, Scython, id. ib. 4, 280: Inque virum soliti vultus mutare ferinos Ambigui prosecta lupi, they sometimes assume the form of a wolf and sometimes that of a man, id. ib. 7, 271: promisit Ambiguam Salamina, h. l. = alteram, a second Salamis, Hor. C. 1, 7, 29. —
- II Transf.
- A Uncertain, doubtful (syn.: dubius, incertus): ambiguum est quod in ambas agi partes animo potest. Hujusmodi apud Graecos ἀμφίβολα dicuntur, Paul. ex Fest. p. 17 Müll.: quidquid incerti mihi in animo prius aut ambiguom fuit, Nunc liquet, nunc defaecatum est, Plaut. Ps. 2, 4, 69 (762): etiam si dudum fuerat ambiguom hoc mihi, * Ter. Hec. 648: difficile et ambiguum, Vulg. Deut. 17, 8: haud ambiguus rex, i. e. sine dubio rex futurus, Liv. 40, 8.—Subst.: ambĭgŭum, i, n., doubt, uncertainty: in ambiguo est, Plaut. Trin. 2, 4, 193 (594): in ambiguo relinquere, Lucr. 4, 1133: non habui ambiguum, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 11: servet in ambiguo Juppiter, Hor. Ep. 1, 16, 28: non sane alias magis in ambiguo Britannia fuit, Tac. Agr. 5.—Also in acc. absol. in the Gr. manner: Ambiguum Clymene precibus Phaëthontis an irā Mota magis, it being uncertain whether, etc., Ov. M. 1, 765 (so, incertum, Tac. Agr. 7: dubium, id. A. 1, 5).—
- B Of discourse, obscure, dark, ambiguous: scriptum, Cic. Top. 25: verba ambigua distinximus, id. Or. 29, 102: oracula, id. Div. 2, 56: responsa, Suet. Tib. 24: divinatio, Vulg. Ezech. 12, 24.—Subst.: ambĭgŭum, i, n., an obscure, dark saying: ambiguorum complura sunt genera, Cic. de Or. 2, 26, 111; 2, 61, 250; Auct. Her. 1, 6; 1, 12 al.: voces, Verg. A. 2, 98.—
- C Trop., uncertain, wavering; not to be relied on, untrustworthy. —So of moral conduct: esse ambiguā fide, Liv. 6, 2: puer acris ingenii sed ambigui, Plin. Ep. 4, 2: femina bonis atque honestis moribus, non ambiguā pudicitiā, Gell. 3, 16: per ambiguas vias, Ov. H. 10, 62: domum timet ambiguam Tyriosque bilinguis, Verg. A. 1, 661.—Of fortune, changing, fluctuating: ambiguarum rerum sciens, Tac. A. 1, 64.☞ In Tac. with gen.: ambiguus imperandi, irresolute, Tac. A. 1, 7: pudoris ac metus, wavering between shame and fear, id. ib. 2, 40: futuri, id. H. 3, 43.—Adv.: ambĭguē, doubtfully, ambiguously, Cic. de Or. 2, 26; id. N. D. 1, 31; Aur. Vict. 35: pugnare, with doubtful success, Tac. A. 2, 21 al.
inter ~as Fariseorum traditiones
nihil ‥ obscurum videtur esse seu ~um praeter hominis divisionem in masculum et feminam
~i et adversi humanarum rerum ‥ eventus
sine ~o
inprimis istud ~um dissolve
cujus [questionis ] ~a et dubitationes dum ‥ enucleaverint
- 1. naar twee kanten gericht, van tweeërlei aard; veelvormig, veranderlijk [viri centauren; lupus weerwolf; virgo Sphinx];
- 2. (metaf.) weifelend, onzeker;
- 3. (v. woorden) dubbelzinnig, raadselachtig, onduidelijk, duister [verba; oracula; vox]; — subst. ambiguum, ī n dubbelzinnigheid;
- 4. onbetrouwbaar, twijfelachtig, onzeker [viae; fides; tribuni]; — subst. ambiguum, ī n onzekerheid, twijfel;
- 5. (mbt. de afloop, het resultaat) onzeker, hachelijk;
- 6. (mbt. het bezit) omstreden [possessio].
不定者。疑者。Ambigua verba —音兩義之字。Vir ambiguae fidei 不忠信之士。 Domus ambigua 不可信之家人。 Puer vultu ambiguo 似女像之孩兒。
Suggest a Translation
See an image
- ambi + 1 AG-, going two ways, wavering, uncertain: per ambiguum favorem gratiam victoris spectare, by showing equal favor to both sides, L.: Proteus, assuming different forms, O.: Ambiguam tellure novā Salamina futuram, i. e. the name would be of double application, H.— Fig., wavering, vacillating, uncertain, doubtful: si dudum fuerat ambiguom hoc mihi, T.: haud ambiguus rex, L.: Ambiguum Clymene precibus Phaëthontis, an irā Mota magis, uncertain whether, O.: imperandi, Ta.—Of speech, obscure, dark, ambiguous: verba: oracula. — Of character, uncertain, not trustworthy, doubtful: fides, L.: domus, V.— As substn., doubt, uncertainty, a dark saying: servet in ambiguo Iuppiter, H.: ambiguorum complura sunt genera.
-
…pedibus petit, ille salutem alter inhaesuro similis iam iamque tenere sperat et extento stringit vestigia rostro, alter in ambiguo est, an sit conprensus, et ipsis morsibus eripitur tangentiaque ora relinquit sic deus et virgo est hic spe…
Ovid, Metamorphoses
-
…. Dixit et inplicuit materno bracchia collo perque suum Meropisque caput taedasque sororum traderet oravit veri sibi signa parentis. Ambiguum, Clymene, precibus Phaethontis an ira mota magis dicti sibi criminis utraque caelo bracchia porrexit spectansque ad lumina solis…
Ovid, Metamorphoses
-
…fit, ut unum genus in eis causis, quae propter scriptum ambiguntur, relinquatur, si est scriptum aliquid ambigue. Ambiguorum autem cum plura genera sunt, quae mihi videntur ei melius nosse, qui dialectici appellantur, hi…
Cicero, de Oratore
-
…dedimus ambigui quaeque proxime sententiae et scripti, eadem ad hoc genus causae tertium transferantur. nam quibus locis in ambiguo defendimus earn significatio nem quae nos adiuvat, eisdem in contrariis legibus nostra lex defendenda est. Deinde est efficiendum…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…ut unum genus in eis causis, quae propter scriptum ambiguntur, relinquatur, si est scriptum aliquid ambigue. Ambiguorum autem cum plura genera sunt, quae mihi videntur ei melius nosse, qui dialectici appellantur, hi autem nostri…
Cicero, de Oratore
-
…etiam incurrit alia quaedam in testibus et in quaestionibus ratio. Saepe enim ea quae dicta sunt, si aut ambigue aut inconstanter aut incredibiliter dicta sunt aut etiam aliter ab alio dicta, subtiliter reprehenduntur. C. Extrema tibi…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…ea arte ponitis, videte ne contra vos tota nata sit ; quae primo progressa festive tradit elementa loquendi et ambiguorum intellegentiam concludendique rationem, tum paucis additis venit ad soritas, lubricum sane et periculosum locum, quod tu modo…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…dixi invidiam, quae tum est, cum invidetur ; ab invidendo autem invidentia recte dici potest, ut effugiamus ambiguum nomen invidiae. quod verbum ductum est a nimis intuendo fortunam alterius, ut est in Melanippo quisnam florem liberum…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…, intellegantur Latine scilicet dicendo, verbis usitatis ac proprie demonstrantibus ea, quae significari ac declarari volemus, sine ambiguo verbo aut sermone, non nimis longa continuatione verborum, non valde productis eis, quae similitudinis causa ex aliis…
Cicero, de Oratore
-
…disceptatio versatur in scriptis. P. Recte intellegis ; isto enim exposito munus promissi omne confecero. Sunt igitur ambigui duobus adversariis praecepta communia. Vterque enim eam significationem qua nitetur ipse dignam scriptoris prudentia esse defendet ; uterque id…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria