amoene
ămoenē, adv., v. amoenus fin.
amoenē, Adv. m. Compar. u. Superl. (amoenus), den Sinnen angenehm, anmutig, ergötzlich, fumificare, Plaut.: amoenius exsequi (dicendo), Gell.: amoenissime habitare, Plin. ep.
multi odoris thi[mi ]amata satis ~e redolentia
aves celi ‥ sedent super ramos virides cantantes ~e
ămœnē (16) (amœnus), agréablement : Pl. Mil. 412 || amœnius Gell. 14, 1, 32 ; -issime Plin. Min. Ep. 4, 23, 1.