amodo
ā-mŏdo (better, separately), adv. [formed after the Greek; v. examples],
- from this time forward, henceforth, = ἀπὸ τούτου (only in eccl. Lat.): a modo et usque in sempiternum (Gr. ἀπὸ τοῦ νῦν), Vulg. Isa. 9, 7; so ib. ib. 59, 21: non me videbitis a modo, donec etc. (Gr. ἀπʼ ἄρτι), ib. Matt. 23, 39; so ib. ib. 26, 29; ib. Joan. 13, 19 al.; Hier. Vit. Hil. 51, p. 157 Francf.; Paul. Nol. 8, 28; cf. Hand, Turs. I. p. 286.
ā-modo, von nun an, Eccl.
a modo torpentes decet evigilare Camenas
clamo eos quietos ~o ab omnibus querelis
decreverunt ut episcopi sollicitius ~o viverent
qui cum illo prius erant, ~o adversus illum
amodo quid credam, quid dicam nescio certe
mandat vobis ‥ rex quod, hactenus quicquid fecerit, ex hoc nunc et ~o vestrum omnium ‥ consiliis se subdet indubitanter
ut omnium ‥ operum pietatis que ‥ fiunt et ~o fient in futuro sit particeps
mandatur compotantibus quod ammodo non solvant dictam summam usque ad novum mandatum
āmŏdŏ, adv., dorénavant : Vulg. Is. 9, 7 ; Eccl.
Plange Amodo, qui per consilium nequam, factus es parricida sævissimus.Passim.
Salva subjectione sanctæ matris Lugdunensis æcclesiæ, in ipso firmiter inviolabiliterque servetur et perseveret, ut)amodo et deinceps monachi. (Charte de Burchard, archev. de Lyon, novembre 950, archives du Rhône.