amoeno
ămoeno, āre, v. a. [amoenus], late Lat.
- Lit., of places, to make pleasant: regio aut consita pomis aut amoenata lucis, Salv. Gub. Dei 7 med.—
- II Trop., to please, delight: amoenare oculos, Cypr. Ep. 2, 1: amoenare felices animas, Cassiod. Ep. 2, 40 al.
amoeno, ātus, āre (amoenus), I) anmutig (reizend) machen, huius (civitatis) territorium pascuis amoenatur, Acro Hor. carm. 3, 4, 15: regio amoenata lucis, Salv. gub. dei 7, 2 § 8 H.: tetrica sunt amoenanda iocularibus, Sidon. ep. 1, 9. – II) ergötzen, vergnügen, Cypr. ep. 2, 1 u.a. Spät.
ămœnō, ātum, āre (amœnus), tr., rendre agréable : Acr. Hor. O. 3, 4, 15 || réjouir : Cypr. Ep. 2, 1 ; Cassiod. Var. 2, 40.