anguifer
anguifer, serpent-bearing
anguĭfer (trisyl.), fĕra, fĕrum, adj. [anguis-fero],
- serpent-bearing: caput, Ov. M. 4, 741: Gorgo, Prop. 2, 2, 8.—Hence, subst.: Anguĭfer, fĕri, m. (as transl. of Ὀφιοῦχος), the serpent-bearer, the constellation Serpentarius or Ophiuchus, Col. 11, 2, 49; cf. anguitenens.
anguifer, fera, ferum (anguis u. fero), I) Schlangen tragend, Prop. u.a. – subst., Anguifer, ferī, m., als Übersetzung von Ὀφιοῦχος, der Schlangenmann, Schlangenträger, als Sternbild, Col. 11, 2, 49: ders. Anguiger, gerī, m., Anthol. Lat. 761, 49 R. – II) Schlangen erzeugend, -nährend, Lerna, domus, Stat.
anguĭfĕr, (15) fĕra, fĕrum (anguis et fero), ¶ 1 qui porte des serpents : Prop. 2, 2, 8 || [subst. m. ] constellation : Col. Rust. 11, 2, 49 ¶ 2 qui nourrit (produit) des serpents : Stat. S. 3, 2, 119.
Verum maxima pugna terribilisque clamor circa Anguifera insignia erant.Vide Draco 1.
anguifer (trisyl.), era, erum, adj.
- anguis + FER-, serpent-bearing(poet.): caput, O.: Gorgo, Pr.