apodicticus
ăpŏdīctĭcus, a, um, adj., = ἀποδεικτικός,
- proving clearly, demonstrative: argumentum, Gell. 17, 5, 3.
apodīcticus, a, um (ἀποδεικτικός), von unumstößlicher Beweiskraft, Gell. 17, 5, 3. Fortun. art. rhet. 1, 10. Boëth. in Porphyr. dial. 1. p. 4. Mart. Cap. 5. § 473; 6. § 706 u. 715 sq.
pereuntque mali sophismata civis; / ‥ additur atque bonis virtus apodictica victrix
numquid Aristotelem de circuli quadratura syllogismus ~con [sic ] latuisset si ‥ ?
dialecticam et ~am, quam nos demonstrativam dicimus, precedentia docent
[Aristoteles ] ~am et dialecticam restricto vocabulo ‥ scripsit
ăpŏdīctĭcus, a, um (ἀποδεικτικός), péremptoire : Gell. 17, 5, 3.
Ex hinc convaluere nimis diorismata fortis Athletæ pereuntque mali sophismata civis ; Germinis Hydrei penitus tenuata cicatrix ; Additur atque bonis virtus Apodictica victrix.
Commentarios Apodicticos invenies apud And. Sausseium in martyrologio Gallicano.Vide Apodixis.