apographon

ăpŏgrăphon, i, n., = ἀπόγραφον,

• a transcript, a copy: tabulae exemplar, quod apographon vocant, Plin. 35, 11, 40, § 125 (in Cic. Att. 12, 52, 3, written as Greek).

apographon, ī, n. (ἀπόγραφον), die Abschrift, Kopie (rein lat. exemplar), huius tabulae exemplar, quod apographon vocant, Plin. 35, 125.

ăpŏgrăphŏn, ī, n. (ἀπόγραφον), copie, apographe : Plin. 35, 125.