apprime
apprime, first of all, in the highest degree, chiefly
apprīmē (adp-), adv., v. apprimus.
apprīmē, Adv. (apprimus), in erster Linie, vor allem, bei weitem, ganz vorzüglich, gar sehr (vgl. Gell. 17, 2, 14), appr. probus, Plaut.: appr. obsequens, Ter.: appr. nobilis, Komik., Gell. u.a.: artifices appr. boni, Nep.: homo od. vir appr. doctus, Varr. u. Gell.: liberalibus disciplinis appr. doctus, Eutr.: qui appr. summo genere gnatus erat, Claud. Quadrig. fr. – bei Verben, pilā ludere appr., Capit. Anton, phil. 4, 9: rationes omnium provinciarum appr. scire, Capit. Anton. Pius 7, 8: alci appr. obtingere, Apul. de deo Socr. 20.
erat ‥ piis studiis ~e imbutus
adprime luxuriosus ‥ videri potest cui ‥ hec tanta in epulis ‥ ponantur
cum morum venustas cuilibet ad se regendum ~e in vita sit utilis
quod ~e desideramus
materiam ‥ historiae texendae †~o necessariam
amicus adprime candidus
apprīmē (16) ( adp- ) (apprimus), en première ligne, avant tout, entre tous, supérieurement : Pl. Trin. 373, etc.; Varro R. 3, 2, 17 ; Nep. Att. 13, 4 ; Gell. 18, 5, 10.
apprīmē (ad-p-)
adv.,
- first of all, in the highest degree, chiefly: in vitā utile, T.: boni, N.