approbatio
approbatio, an approval, approbation
apprŏbātĭo (adp-), ōnis, f. [approbo].
- An approving, allowing, assenting to, approbation, acquiescence (most freq. in Cic.): id volgi adsensu et populari approbatione judicari solet, Cic. Brut. 49, 185: id. Tusc. 2, 1, 3: hoc decorum movet adprobationem, id. Off. 1, 28, 98; id. Ac. 2 (Luc.), 17: hominum, Liv. 23, 23.—In plur.: non adprobationes solum movere, Cic. Or. 71, 236. —Hence, approbatio testium, approbation, i. e. reception, Auct. Her. 2, 6.—
- II Proof, confirmation (only in Cic.): haec propositio indiget approbationis, Cic. Inv. 1, 36 and 37: assumptionis, proof of the minor proposition, id. ib. 1, 34.
approbātio, ōnis, f. (approbo), I) die Zustimmung zu etw., die Billigung, Genehmigung, Zufriedenheit mit etw., die Anerkennung einer Pers. od. Sache, Cic. u.a.: testium, die Billigung, Annahme der Z., Cornif. rhet.: Plur., Cic. or. 236. – II) insbes., als philos. t. t. = die Darlegung, Dartuung = der Beweis, assumptionis (des Untersatzes), Cic.: quae (propositio) non indiget approbatione, Cic.
si S. Gregorii ‥ auctoritas veraque rationis ~o talia credere non prohiberet
commenta falsitatis veritatis ~one destruere est pacis solide fundamenta construere
universitatis vestre communionem ‥ apostolice ~onis munimine prosequentes
pro probacione vel ~one seu insinuacione testamentorum ‥ nihil per episcopos ‥ recipiatur
habeat archidiaconus ‥ testamentorum ‥ insinuacionem et ~onem
habet diem ‥ ad exhibendum testamentum ejusque ~onem
ad judicem Curiae Praerogativae spectant probationes, ~ones et insinuationes testamentorum
apprŏbātĭō (13) ( adp- ), ōnis, f. (approbo), ¶ 1 approbation : Cic. Br. 185 ¶ 2 preuve, confirmation : Cic. Inv. 1, 67 ; 70.
- 1. goedkeuring, instemming, bijval;
- 2. (filos. t.t.) uiteenzetting, bewijs.
approbatio , onis. f. et, v. approbatus
See an image
See an image
approbātiō (adp-) ōnis, f
- approbo, an approval, approbation: approbationes movere: ingens hominum, L.— A proving, proof: assumptionis.