armator
armātor, ōris, m. (armo), der Bewaffnende (= ὁπλιστής, Gloss.), Prisc. part. XII vers. Aen. 1, 16.
pro retibus emptis ‥ per Gilkinum ~orem suum
~ori regis ‥ pro diversis ‥ expensis circa facturam diversorum harnesiorum
quod aurifabri et ~ores et omnimodo artes non necessarie homini ‥ destruerentur(
linee armature ~ores
armātŏr, ōris, m. (armo), celui qui équipe : Prisc. Vers. Æn. 1, 16 || -trīx, īcis, celle qui arme : Prisc. Vers. Æn. 1, 16.
Ne videlicet corrodantur rubigine vel alio eventu forinseco consumantur ; ordinamus ad armorum nostrorum custodiam unum deputari hominem idoneum et fidelem, qui Armator ab officii convenientia nuncupetur.