auscultatio
auscultātĭo, ōnis, f. [ausculto].
- A listening, attending to: auscultatio et publicorum secretorumque inquisitio, Sen. Tranq. 12.—
- II An obeying: Quid mihi scelesto tibi erat auscultatio? Plaut. Rud. 2, 6, 18 (502).
auscultātio, ōnis, f. (ausculto), I) das Horchen als Geschäft des Horchers, die Ohrenbläserei, Sen. de tranqu. anim. 12, 4 = 12, 7 H. u. K. – II) das Folgeleisten, Gehorchen, m. Dat., quid mini scelesto tibi erat auscultatio? Plaut. rud. 502.
exeunt ‥ in auditionem vel ascultationem
auscultātĭō, (16) ōnis, f. (ausculta), ¶ 1 action dʼécouter, dʼespionner : Sen. Tranq. 12, 4 ¶ 2 action dʼobéir : mihi scelesto tibi erat auscultatio ? Pl. Rud. 502, moi, je devais obéir à un scélérat de ton espèce ?
- 1. (Sen.) het (ingespannen) luisteren;
- 2. (Plaut.) het gehoorzamen.
auscultatio , onis. f. et, v. ausculto
See an image
See an image