beccus
beccus, i, m. [Gallic; cf. Fr. bec; Engl. beak],
- a beak, bill, esp. of a cock; as a cognomen of Antonius Primus, Suet. Vit. 18.
beccus, ī, m., in der alten gallischen Sprache der Schnabel, bes. eines Hühnerhahns (franz. bec), Suet. Vit. 18.
si habet accipitrem, perdat ~um et ungues
beccus, ī, m. , bec [particulièrement dʼun coq] : Suet. Vitell. 18.
Beccumsive
BeccumHelluini, adjecto fundatoris nomine, celeberrimum in Normannia cœnobium ab urbe Rotomago decimo octavo versus Occasum milliari in Rotomagensi tractu situm. Hist. ejusdem Monasterii MS. pag. 1. n. 1. ex Archivo ejusdem loci. Vide Beconagium,
Bach.