belligero
belligero, to carry on war, wage war
bellĭgĕro, āvi, ātum, 1, v. a. (bellĭ-gĕror, āri, v. dep., Hyg. Fab. 274 fin.) [bellum-gero],
- to wage or carry on war, to fight (very rare): nec cauponantes bellum, sed belligerantes, Enn. ap. Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 201 Vahl.); Poët. ap. Quint. 9, 4, 39: postquam belligerant Aetoli cum Aliis, Plaut. Capt. prol. 24; id. Truc. 2, 7, 67 (617): excitandus nobis erit ab inferis quoniam nobis non solum cum his... sed etiam cum fortunā belligerandum fuit, * Cic. Red. Quir. 8, 19 (but ap. Cic. Font. 16, 36, the true read. is in bello gerendo, B. and K.): cum Gallis tumultuatum verius quam belligeratum, Liv. 21, 16, 4: adversum accolas, Tac. A. 4, 46; 2, 5; 3, 73; Suet. Aug. 94.—
- II Trop.: cum Geniis suis, Plaut. Truc. 1, 2, 81 (175): cum fortunā, Cic. Red. Quir. 8, 21.
belligero, āvī, ātum, āre (bellum u. gero), I) intr. Krieg führen, streiten, kämpfen, belligerant Aetoli cum Aleis, Plaut: qui isti par in belligerando esse possit, Cic.: socii nostri cum belligerare nobiscum vellent etc., Cornif. rhet.: bell. adversus accolas, Tac.: contra Titanas, Commodian. – impers., cum Gallis tumultuatum verius, quam belligeratum, Liv.; vgl. quoniam nobis non solum cum his,... sed etiam cum fortuna belligerandum fuit, Cic. – II) tr. (wie πολεμέω) bekriegen, feindselig behandeln, alqm, Itala (Ashb.) num. 21, 26. – ➳ Nbf. belligeror, ātus sum, ārī, Hygin. fab. 274.
bellĭgĕrō, (13) āvī, ātum, āre (belliger), intr., faire la guerre : cum Gallis belligerare Liv. 21, 16, 4, faire la guerre aux Gaulois ; adversum accolas belligerare Tac. Ann. 4, 46, faire la guerre à ses voisins || [fig.] lutter : cum fortuna belligerare Cic. Quir. 19, lutter contre la fortune ; qui belligerant cum geniis suis Pl. Truc. 184, gens en lutte avec eux-mêmes.
belligerō —, ātus, āre
- belliger, to carry on war, wage war: nec cauponantes bellum, sed belligerantes, i. e. in earnest, Enn. ap. C.: cum fortuna: tumultuatum verius quam belligeratum, L.