biblus
biblus, i, f., = βίβλος βύβλος),
- the papyrus, a sort of rush that grew largely in Egypt, from the inner bark of which paper was made (poet. for the more usual papyrus): flumineae, Luc. 3, 222; cf. Plin. 13, 11, 22, § 71 sq.—Meton., paper, Sedul. 1, 6.
est juncus, scirpus, bibilus, papirus, arundo
a seyfe , juncus, ~us, cirpus
Romuleis scribor biblis, sed voce Pelasga
~um,boc , ‥ ~os,boc
pontificis ‥ / qui ‥ / imbutus fuerat conscripto dogmate bibli
quicquid neutericis confinxit apocripha biblis
deficiunt libri, viz. ~us Johannis de C. ‥
a Græco
Papiæ MS...... Legis congesta nitescunt Famina, quæ Biblo scripsit in hoc modico.
Biblus a Bibo bis. Dicitur hic Biblus, bli, i. juncus, quia aquarum est bibulus. Et aliquando dicitur pro libro : quia antiqui de juncis solebant contexere pergamenum, et ibi scribere antequam esset usus charte.
Dignum est... ut... in monasteriis novos indiculorum Biblos corroboretis, quibus ipsæ Congregationes ab omni strepitu quiete Deo servire possint.