biennalis
bĭennālis, e, adj. [biennium],
- continuing two years, of two years: meta, Cod. Just. 5, 37, 27: pensio, Cod. Th. 11, 20, 4, § 1: culpa, ib. 12, 40, 3.
biennālis, e (biennium), zweijährig, pensio, Cod. Theod. 11, 20, 4. § 1: culpa, ibid. 12, 43, 3: metae, Cod. Iust. 5, 37, 27; 12, 7, 2: intra biennale iuge tempus, ibid. 4, 29, 22.
historiam ~i lucubratione complevi
~es inducias impetrarunt
pro ij terminis decime ~is
~i languore corporis correptus
numquid tunc incipiens tenetur ad lecturam ~em?
postquam ~em fecisset in terra Sicilie, obiit peregrinus
bĭennālis, e, de deux ans : Cod. Just. 5, 37, 27.