bimatus
bīmātus, ūs, m. [bimus],
- the age of two years (of animals and plants): ante bimatum, Varr. R. R. 2, 5, 17; Col. 7, 3, 6; 7, 4, 4: (polypi) ultra bimatum non vivunt, Plin. 9, 30, 48, § 89; 11, 21, 24, § 73: neque his bimatu longior vita, id. 9, 30, 48, § 93.—Of children, Vulg. Matt. 2; 16.
1. bīmātus, ūs, m. (bimus), ein Alter von zwei Jahren, der Tiere u. Pflanzen, Col. 7, 3, 6 u. 7, 4, 4. Plin. 9, 89 u. 93; 11, 73. Mythogr. Lat. 3, 6, 32: der Kinder, Macr. sat. 2, 4, 11. Vulg. Matth. 2, 16.
2. bīmātus, a, um (bimus), zwei Jahre alt, haedi, Plin. Val. 5, 28.
~us ‥, puer ij ‥ annorum
a ~u, ab e[t ]ate duorum annorum
tertium a ~u aetatis agens annum
inducias sibi ‥ ad ~um indultas
quidam infans qui in festo Exaltationis S. Crucis ~um in etate expleverat
1 bīmātŭs, ūs, m. (bimus), âge de deux ans : Plin. 9, 89.
2 bīmātus, a, um, âgé de deux ans : Plin. Val. 5, 28.
Duplicatus. Vet. Gloss. San-Germ. MS. num. 501. Vide Bimare.