bisulcus
bisulcus, having two furrows, forked, cloven
bĭsulcus, a, um, adj. [bis-sulcus] (twofurrowed), hence, in gen.,
- divided into two parts, two-cleft, cloven (poet. and in post-Aug. prose): lingua, forked, Pac. ap. Non. p. 506, 17; Ov. M. 9, 65: pedes, * Lucr. 2, 356; Ov. M. 7, 113; Plin. 11, 45, 105, § 254: ungula, a cloven hoof, id. 8, 21, 30, § 73; 10, 1, 1, § 1: cauda, id. 9, 29, 46, § 85: forcipes, id. 11, 28, 34, § 97.—
- II Subst.: bĭsulca, ōrum, n. (sc. animalia), animals with cloven feet (opp. to the solidipedes), Plin. 11, 37, 85, § 212: cornigera fere bisulca, id. 11, 46, 106, § 255; 10, 65, 84, § 184; 10, 73, 93, § 199.—Rare in sing.: bisulcum oryx, Plin. 11, 46, 106, § 255.
bisulcus, a, um (bis u. sulcus), in zwei Teile gespalten, I) adi.: cauda, Plin.: lingua, Ov. (vgl. bisulcis): bisulcum aliquid ferri, Schere des Tonsor, Tert. de paen. 11. – oft vom Hufe der Tiere, ungula, Varr. fr. u. Plin.: pes, Lucr. u. Plin.: animal bisulco vestigio, Solin. – II) subst., bisulcum, ī, n. (sc. animal), ein Tier mit gespaltenen Klauen, Plin. 11, 255: gew. im Plur. (Ggstz. solipedes), Plin. 10, 199 u. 11, 254 sq. – ➳ Lucil. sat. 30, 131 wohl in obszönem Sinne.
~um, †utrumque [l. utrimque ] sulcatum
est in Britannia nostra hoc anno 1561 peregrinum animal et ~um
bĭsulcus, (16) a, um (bis, sulcus), fendu en deux, fourchu : Plin. 11, 254 || subst. -ca, n. pl., fissipèdes [par oppos. aux solipèdes], animaux dont le pied est fendu : Plin. 11, 212 || bĭsulcis, e, Pl. Pœn. 1034 ; Pacuv. 229 ; Gloss.
bi-sulcus
adj.,
- having two furrows, forked, cloven: lingua, O.: pes, O.