blitum
blĭtum, i, n. (blĭtus, i, m., Pall. Mart. 9, 17: blitus seritur is written prob. from the corrupted or misunderstood blitūseritur, or perh. the obscure blitus eritur of the MSS.), = βλίτον,
- a vegetable, in itself tasteless, but used as a salad, orache, or spinach: Spinacia oleracea, Linn.; Plaut. Ps. 3, 2, 26 (815); Varr. ap. Non. p. 550, 15; Plin. 20, 22, 93, § 252; Pall. Mart. 4, 9 fin.; Paul. ex Fest. p. 348 Müll.; Isid. Orig. 17, 10, 15.
blitum, ī, n. (βλίτον), ein Küchengewächs, an sich geschmacklos, durch Essig, Pfeffer usw. schmackhaft gemacht (vgl. Paul. ex Fest. 34, 8. Isid. 17, 10, 15), Meier, Meieramarant, Blutkraut, Stuhr (franz. blette, span. bledo), Plaut. Pseud. 815. Plin. 20, 252. Pallad. 4, 9, 17 (wo Nbf. blitus). Oribas. 1, 15 (wo Nbf. bletus): Empedocles natos homines ex terra ait ut blitum, Varr. sat. Men. 163. – Dav. bliteus, a, um, abgeschmackt, albern, unnütz, meretrix, Plaut, truc. 854: belua, Laber. com. 92.
blĭtum, ī, n. , -tus, ī, m. (βλίτον), blette [plante] : Plin. 20, 252 ; Pall. 4, 9, 17 ; cf. P. Fest. 34.