brandeum
brandeum, ī, n., eine linnene od. seidene Hülle für die heiligen Reliquien, Greg. ep. 3, 30.
Leo [I ] papa ‥ ~eum altaris quo consecratum corpus Domini involverat particulatim dividebat
~ium, A.bokeram
brandĕum, ī, n. , sorte de ceinture enveloppant les reliques : S. Greg. Ep. 3, 30.
Ipsum corpus sanctissimum, sicut in anteriori translatione, ab Episcopis Remorum diœceseos integrum inventum est, et Brandeo rubro involutum.Idem lib. 1. Hist. Rem. cap. 20. de eodem S. Remigio :
Corpus ejusdem rubeo constat Brandeo involutum.Cap. 21 :
Integrumque illud cum Brandeo, quo prius repertum fuerat involutum, in argenteo locello transposuit.Ex ejusmodi brandeis decerpebantur particulæ, quæ eodem quo reliquiæ ipsæ
Cum de ipso sepulcro in locello argenteo est transpositum, pars de ipso Brandeo cum sudario, quod fuerat super caput ejus, assumpta in scriniolo eburneo, secus altare S. Mariæ in civitate, debito honore veneratur.In Catalogo Abbatum S. Bertini in Probat. Hist. Guinensis pag. 15 :
Brandeum sacrorum pignorum susceptivum contradit sancto Bertino.
Cognoscat autem tranquillissima Domina, quia Romanis consuetudo non est, quando sanctorum reliquias dant, ut quidquam tangere præsumant de corpore, sed tantummodo in pixide Brandeum mittitur, atque ad sacratissima corpora ponitur : quod levatum in Ecclesia quæ est dedicanda, debita cum veneratione reconditur, et tantæ per hoc ibidem virtutes fiunt, ac si illuc specialiter eorum corpora deferantur. Unde contigit ut beatæ recordationis Leonis Papæ temporibus, sicut a majoribus traditur, dum quidam Græci de talibus reliquiis dubitarent, prædictus Pontifex hoc ipsum Brandeum allatis forcipibus incidit, et ex ipsa incisione sanguis effluxerit.Leonis Historiam narrat Sigebertus ann. 441. cui similem de ipso Gregorio refert Joannes Diaconus in ejus Vita, lib. 2. cap. 42. Adde Theotfridum lib. 3. cap. 4.
Palliolavocat Diurnus Romanus cap. 5. tit. 12. quod Gregorius
Brandea. Atque brandea illa, sive velamina, sudaria, pallæ, et alia hujusmodi sacrosanctis Divorum pignoribus intra aras vel thecas occlusis, per fenestellas, quæ aris aut thecis aderant, admovebantur. De hisce fenestellis agunt Gregorius Turon. lib. 2. de Glor. Confess. cap. 37. Beda lib. 1. Hist. Angl. cap. 3. Evodius lib. 3. de Miraculis S. Stephani cap. 12. etc.
Ferens in capite matronalem mitram candentis Brandei raritate niblatam.Hariulfus in Chron. lib. 3. cap. 3 :
Fanones auro parati ad offerendum 14. ex Brandeo 3. ex pallio 15.
Quia enim hæc reptilia, prout a referentibus qui talia noverunt, contigisse innotuit, apertis oribus dormientium solent insidiari, ut sicubi laxa, sicut fit, solutis sopore membris observaverint, corpora humana ingrediantur, vix satis tutum erat dormire, nisi mundioris alicujus Brandei glomus ora compilata, aut facies velamine obvolvisset.
Brandeaaccipitur etiam pro zona, fascia, cingulo, forte quia brandea illa quæ Divorum reliquiis admovebantur, in particulas dissecta, zonæ vel tæniæ speciem referebant. Monachus Sangall. lib. 2. cap. 7.
Cumque tenuissimas illas pelliculas, vel tenuioresApud Isidorum in Glossis,Brandeas extrahere cœpissent.
Prandeumhabet etiam Petrus Damian. lib. 4. Epistola 14 :
Quid porro de conscissis ac putrescentibus sacrorum altarium Prandeis, etc.Occurrit præterea apud auctorem Vitæ S. Petri Episcopi Policastrensis apud Ughellum tom. 7. Italiæ sacræ pag. 766. et apud Hugonem Rotomagensem Archiepisc. de Hæretic. lib. 2. cap. 4.
Εἶχον γὰρ τὰς κόμας ὄπισθεν μακρὰν πανὺ δεδεμένας πρανδίοις, καὶ πεπλεγμένας. Πράνδιαeodem significatu habet Constantinus de Adm. Imp. cap. 6.