branchos
branchŏs, i, m., = βράγχος,
- hoarseness, Cael. Aur. Tard. 2, 7, 95; cf. Isid. Orig. 4, 7, 13.
branchos, ī, m. (βράγχος), die Heiserkeit, Cael. Aur. chron. 2, 7, 95. Isid. 4, 7, 13.
si fluxus reumatis fluat ‥ ad radices lingue, vocatur branc’, quod prefocatio faucium interpretatur
vitium in [uva ] ‥ unde fiunt branci
~us [est ] quando [reuma ] vadit ad fauces
brancos est prefocacio faucium
brancos interpretatur faux: inde brancus apostema in fauce
the pose , brancus
branchŏs, ī, m. (βράγχος), enrouement : Isid. Orig. 4, 7, 13.