bullatus
bullatus, wearing a bulla
bullātus, a, um, adj. [bulla].
- (Acc. to bulla, I. B.) Quickly passing; acc. to others, inflated, bombastic: nugae, Pers. 5, 19.—
- II (Acc. to bulla, II.) Furnished with a boss or stud: cingulum, Varr. L. L. 5, § 116 Müll.—Of the heavens, studded with stars: aether, Fulg. Myth. 1, p. 24 Munck. —
- III (Acc. to bulla, III.) Wearing a bulla about the neck: puer, Scip. Afr. ap. Macr. S. 2, 10, 7: statua, of a child, Val. Max. 3, 1, 1: heres, yet a child, Juv. 14, 5; cf. Petr. 60, 8.
bullātus, a, um (bulla), I) (v. bulla no. I) wasserblasenartig, nugae, inhaltleere Possen, Bombast, Pers. 5, 19 ed. Hermann (ed. Iahn pullatae nugae, s. pullātus). – II) übtr. (v. bulla no. II): A) mit einem Buckel versehen, cingulum, Varr. LL. 5, 116. – So von dem mit Sternen gleich Buckeln geschmückten Äther, Fulgent. myth. 1, p. 24 M. – B) eine Bulla am Halse tragend, mit einer Bulla geschmückt, puer, Scip. Afr. b. Macr. sat. 2, 10. § 7: lares, Petr. 60, 8 (s. bulla no. II, B): statua b., Val. Max. 3, 1, 1: heres, der noch ein Kind ist, Iuven. 14, 5.
bullātus, (15) a, um (bulla), orné de clous, de boutons : Varro L. 5, 116 || bullata statua Val. Max. 3, 1, 1, statue portant la bulle dʼor || [fig.] bullatus æther Fulg. Myth. 1, p. 24 M, ciel étoilé.
- 1. (postklass.) als een waterblaas, nietig [nugae];
- 2. (preklass.) met knoppen versierd [cingulum];
- 3. (postklass.) een amulet dragend [puer].
bullātus
adj.
- bulla, wearing a bulla: heres, i. e. still a child, Iu.