bulimus
būlīmus, i, m., = βούλιμος,
- great hunger, bulimy; hence also, weakness of the stomach, fainting, Gell. 16, 3, 9; cf. bu; Veg. 5, 34 (3, 35); 5, 37 (3, 38) (in Varr. 2, 5, 4, written as Greek).—Also written būlī-ma, ae, f., Paul. ex Fest. p. 32 Müll.
būlīmus, ī, m. (βούλιμος), der Heißhunger, dah. auch die Magenschwäche, Ohnmacht, Ermattung, Pelagon. veterin. 10. Veget. mul. 5, 37 (3, 38). Not. Tir. 103, 5; vgl. Gell. 16, 3, 9. – Nbf. būlīma, ae, f., Paul. ex Fest. 32, 10 codd. u. M. (aber Thewrewk nach Skaligers Vermutung Akk. bulimum).
si ‥ dominum domus de quolibet excessu reprehenderit, ‥ a dapiferis dicitur pati bolismum, a pincernis hydropisim, a cocis febrem aut frenesim
nam canes bolismum continuum, i. e. appetitum immoderatum, patiuntur
bolismus, fastidium [etc. ]
in canino appetitu et bolismo et fame sincopali
bolismus est fames stomaci cum satietate membrorum ‥ et dicitur bolismus quia a bolo satiatur
a gredynes , bolismus, edacitas
bulimus, vermis similis lacertae in stomacho hominis habitans
būlīmus, ī, m. (βούλιμος), boulimie, fringale [maladie] : N. Tir. 103, 5 || en grec d. Gell. 16, 3, 9.