bulimo

būlīmo, āre, āvi, ātum (βουλιμιῶ), 1, v. n.,

• to have bulimy or insatiable hunger, Pelag. Vet. 10; Theod. Prisc. 2, 29.

būlīmo, āvī, āre (βουλιμιάω), Heißhunger bekommen, heißhungerig werden, Pelagon. veterin. 10. Theod. Prisc. 2, 29. Ps. Soran. p. 280 R.

būlīmō, āvī, āre (bulimus), intr., être malade de la boulimie : Th. Prisc. 2, 29.