caco
caco, to defecate, poop
căco, āvi, ātum, āre, v. n. and a.,—κακάω, to go to stool, to be at stool.
- I Neutr., Pompon. ap. Non. p. 84, 2: toto decies in anno, Cat. 23, 20; *Hor. S. 1, 8, 38; Mart. 12, 61, 10.—
- II Act., Pompon. ap. Non. p. 84, 1 (Com. Rel. p. 209 Rib.): canes odorem mixtum cum merdis cacant, Phaedr. 4, 17, 25; Mart. 3, 89.—Also, to defile with excrement: cacata charta, Cat. 36, 1 and 20.
caco, āvī, ātum, āre (griech. κακκάω), I) kacken, hofieren, a) v. intr.: cossim, Pompon. com. fr.: toto decies in anno, Catull.: in alqm, Hor.: decedo cacatum, Pompon. com. fr.: neben mingo, Corp. inscr. Lat. 6, 13740: neben mio, Corp. inscr. Lat. 3, 1966. – b) v. tr.: durum, hartleibig sein, Mart.: odorem, Phaedr.: sanguinem, Pelag.: ego quaero quod edim, hi quaerunt quod cacent, Pompon. com. fr. – II) bekacken, coleos, Laber. com. 66: mentulam, Priap. 69, 4: cacata charta, ein Geschmiere, durch das das Papier verunreinigt wird, Catull. 36, 1 u. 20.
căcō, (14) āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., aller à la selle : Catul. 23, 20 ; Hor. S. 1, 8, 38 ¶ 2 tr., rendre par le bas : Mart. 3, 89, 2 || embrener : Catul. 36, 1.
cacō āvī, ātus, āre,
- to go to stool.—Supin. acc., H.—With acc, to pass, void, Ph.: cacata charta, smeared with refuse, Ct.